پهنه بندي آب وهواي محلي كلان شهر تهران بر پايه ساختار فيزيكي

فضاهاي شهري به واسطه درهم آميختگي عناصر انسان ساخت و عوارض طبيعي، شرايط محيطي متفاوت و پيچيده تري از محيط هاي طبيعي دارند. امروزه در منطقه بندي اقليمي فضاهاي شهري، رويكرد متخصصان اقليم شهري بر توجه و استفاده تركيبي از عوامل شهري و طبيعي است. زون هاي محلي اقليم به طبقه بندي آب وهوايي فضاهاي شهري با توجه و تمركز بر ساختار فيزيكي و پوشش سطحي شهر مي پردازد. اين روش طبقه بندي داراي 17كلاس با ويژگي هاي پوششي و فيزيكي متفاوت است. براي انجام پژوهش از سه نوع داده هاي هواشناسي، تصاوير ماهواره اي و لايه هاي اطلاعات مكاني استفاده شد. تصاوير براي دو دوره زماني تابستان و زمستان، لايه هاي اطلاعات مكاني شهر تهران و حومه آن شامل داده هاي كاربري/پوشش اراضي و طبقات ساختماني شهر و داده هاي جوي دما، بارش، سرعت و جهت باد در دوره زماني 20 ساله از ايستگاه هاي هواشناسي داخل شهر تهيه شدند. فرايند پردازش داده ها در نرم افزار ساگا-جي آي اسS، نمونه برداري در گوگل ارتس و طبقه بندي و خروجي اطلاعات در آرك/جي آي اس انجام شد. نتايج طبقه بندي اقليم محلي تهران نشان داد، اقليم هاي محلي با بافت متراكم و ارتفاع متوسط(كلاس 2) و متراكم و كوتاه (كلاس 3) غالب هستند. اين دو كلاس اقليم محلي كه با بار گرماي محيطي بالا و ظرفيت تهويه ضعيف شناخته مي شوند، عموماً در مركز و مناطقي از شمال شرق تهران متمركزند. همچنين حومه شمال و شمال شرق با پهنه هاي پوشش درختي و طبيعي (يعني طبقات اقليمي درختان متراكم تا بوته زار) و حومه جنوبي شهر با اراضي كشاورزي و علفزار مشخص شدند؛ اين طبقات اقليمي قابليت تأمين هواي خنك و مطلوب براي داخل شهر را دارند. در نتيجه تقويت كريدورهاي سبز و گذر هواي شمالي ـ جنوبي براي كاهش بار گرماي مركز شهر و افزايش ظرفيت پويايي آن پيشنهاد مي شود.