ويژگي‌هاي محيطي موثر بر تحرك و فعاليت فيزيكي كودكان در محله از نگاه آنان؛ مطالعه موردي: شهر مشهد

باوجود نقش معنادار تحرك و فعاليت فيزيكي كودكان در سلامت و بهزيستي آنان، اين نوع فعاليت‌ها در همسايگي­ها و محلات مسكوني رو به كاهش است. يكي از راه‌هاي جبران اين مسئله، تقويت آن دسته از ويژگي‌هاي محيطي مورد نظر كودكان است كه آنان را به تحرك و فعاليت فيزيكي در محله‌هايشان ترغيب مي‌كنند. بدين‌منظور، اين پژوهش نظرات 450 كودك نُه تا 13 سال (8/43 درصد دختر و 2/56 درصد پسر) را درباره مجموعه‌اي از اين ويژگي‌ها در شهر مشهد جمع‌آوري كرده است. در نهايت پاسخ‌هاي كودكان به‌كمك تحليل عامل اكتشافي دسته‌بندي و در قالب يك مدل توسعه يافت. اين مدل نشان مي­دهد كه تحرك­ و فعاليت فيزيكي كودكان در محله­‌هايشان مي‌تواند متأثر از هفت عامل زير باشد: 1) اجازه والدين براي حضور بيرون از خانه، 2) مسير پياده امن و لذت‌بخش به‌ويژه از خانه به مدرسه و برعكس، 3) امنيت اجتماعي به‌كمك فضاهاي شاد و اجتماع‌پذير، 4) قابليت‌هاي محيطي قابل استفاده در شب و روز، 5) خوانايي به كمك مغازه‌ها در تراز همكف دركنار ساختمان‌هاي نشانه‌اي، 6) محيط متنوع و طبيعي براي كاوشگري و ماجراجويي و 7) ايمني هنگام حركت در فضا و بازي با وسايل. نكته مشترك اين هفت عامل، تقاضاي مكرر براي انجام فعاليت‌هاي بازي‌وار حين فعاليت فيزيكي (تفريح، شادابي و بازي با دوستان) بود. سياست‌گذاران حوزه سلامت و برنامه‌ريزان و طراحان شهري زماني مي‌توانند به خلق يك محله حامي تحرك و فعاليت فيزيكي كودكان نزديك شوند كه شرايط لذت‌بخشي را براي حضور و فعاليت مستقل آنان در فضاهاي باز آن محله‌ فراهم كنند.