بررسي ساختار ژنتيكي اسب نژاد عرب با استفاده از نشانگرهاي ريزماهواره

هدف از اين تحقيق، بررسي تنوع ژنتيكي اسب هاي عرب ايران با استفاده از نشانگرهاي ريزماهواره بود. به اين منظور از تعداد 10 نشانگر ريزماهواره شامل AHT04، AHT05، ASB02، ASB17، ASB23، HMS03، HMS06، HMS07 و VHL20 مورد تاييد انجمن بين المللي ژنتيك دام استفاده شد. تعداد 8673 نمونه موي اسب از استان هاي خوزستان، يزد، كرمان، اصفهان، لرستان و البرز جمع آوري شد و سپس استخراج DNA از نمونه هاي اخذ شده انجام گرفت. نشانگرهاي ريزماهواره با روش Multiplex PCR تكثير شدند. سپس محصولات تكثير شده به وسيله سيستم Genetic analyzer و با روش الكتروفورز مويينه تعيين ژنوتيپ شدند. بيشترين و كمترين تعداد آلل مشاهده شده به ازاي هر نشانگر، به ترتيب مربوط به نشانگرهاي ASB17 (۱۷ آلل)، HMS06 (هشت آلل) و HMS07 (هشت آلل) بودند. مجموع تعداد كل آلل هاي مشاهده شده در همه جايگاه ها و ميانگين تعداد آلل مشاهده شده به ترتيب برابر با 113 و 3/11 بودند. ميانگين تعداد آلل موثر، شاخص شانون، ميزان هتروزيگوسيتي مشاهده شده و مورد انتظار و شاخص تثبت به ترتيب 97/3، 58/1، 721/0، 736/0 و 021/0 به دست آمد. ميانگين تنوع ژنتيكي در جمعيت اسب عرب مورد بررسي برابر با 736/۰ محاسبه شد. بيشترين تنوع ژنتيكي در نشانگر VHL20 با فراواني برابر با 803/۰ و كمترين ميزان تنوع ژنتيكي مربوط به نشانگر ASB2 با مقدار ۶۲0/۰ بود. فراسنجه هاي جمعيتي در اسب عرب نشان داد كه چندشكلي و تنوع ژنتيكي در اين نژاد نسبتاٌ بالا است. وجود تنوع ژنتيكي در اين نژاد جهت اجراي برنامه هاي اصلاحي و حفاظت نژادي از اهميت ويژه اي برخوردار است.