تغييرات دما، شوري و چگالي آب ‌هاي شمالي خليج ‌فارس در فصل بهار بر اساس يافته‌هاي كاوشگر خليج فارس (1398)

خليج‌ فارس، حوضه آبي نيم ‌بسته اي است كه كشورهاي مختلفي از آن منتفع مي‌شوند و آب‌هاي سرزميني آن مختص يك كشور نيست. در مطالعات گذشته كمتر به بررسي توزيع دما و شوري در بخش ايراني آب خليج فارس پرداخته شده است، لذا در اين پژوهش، ويژگي‌هاي دما و شوري، در بخش ايراني آب خليج فارس مورد بررسي قرار گرفته است. داده‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش، داده‌هاي دما و شوري CTD مربوط به گشت ميداني كاوشگر خليج‌فارس (ارديبهشت 1398) مي‌باشد. ده ايستگاه انتخاب گرديد و داده‌ها به دو دسته مقطع شرقي و غربي آب‌هاي سرزميني ايران تقسيم گرديد و سپس در نرم‌افزار ODV تحليل شد. نتايج به خوبي نشان مي‌دهد كه در ايستگاه‌‌هاي عمود بر سواحل ايراني، ستون آب تا آخرين عمق اندازه‌گيري شده، آب لايه‌بندي است و شرايط چگال‌گراي از سمت ساحل ايران به طرف آب‌هاي ميانه خليج‌فارس به خوبي مشاهده مي‌شود. اين ويژگي مي‌تواند به علت پيچك پادساعتگردي باشد كه از آب سطحي ورودي اقيانوس هند (IOSW) شكل مي‌گيرد. اين پيچك ناشي از سرعت جرياني است كه با ورود به خليج فارس به تدريج كاهش مي‌يابد و ناپايداري افقي دارد كه به تدريج مي‌تواند موجب فراجوشي شود. وجود فراجوشي در ايستگاه ۷ در عمق بيش از ۵۰ متر ديده مي‌شود كه كمينه دما (C° 20/57) و شوري (حدود psu 40) در اعماق كمتري مشاهده مي‌شود كه نشان دهنده بالاآمدن آب است.