نقد نقدهاي بدن ‌محورانۀ فرد فلدمن در برابر استدلال‌ هاي دو گانه‌ انگارانۀ سول كريپكي

فيلسوفان ذهن فيزيكاليست در قرن بيستم سياهه‌اي دراز دامن از نظرياتي رنگارنگ در دفاع از تبييني مادي از ذهن و رويدادها و حالات ذهني پيش كشيدند. نظريات اين‌هماني تنها پاره‌اي از اين فهرست طويل بود. سول كريپكي، با طرح چند استدلال، نظريات اين‌هماني و تبعاً فيلسوفان ذهن فيزيكاليست را به چالش كشيد. در اين مقاله به بررسي مجزاي نقدهاي كريپكي بر دو نظريۀ «اين‌هماني شخص و بدن» و «اين‌هماني مصداقي» مي‌پردازم. كريپكي عليه چند تقرير از نظريات مادي‌انگارانۀ اين‌هماني در فلسفۀ ذهن استدلال آورده است: در نظريۀ نخست اعا مي‌شود هر شخصي با بدنش اين‌همان است؛ در دومي، هر رويداد يا حالت ذهني جزئي (يا مصداق حالت ذهني) با يك رويداد يا حالت فيزيكي جزئي (يا مصداق حالت فيزيكي) اين‌همان دانسته مي‌شود. ديدگاه‌هاي متمايز و متفاوت كريپكي دربارۀ جهان‌هاي ممكن، دال‌هاي صلب و ويژگي‌هاي ذاتي در شكل‌گيري و پيش‌بُرد دوگانه‌انگاريِ ويژۀ او نقشي تعيين‌كننده دارد. من نخست به اين پيش‌زمينه‌هاي مفهومي و بعد به استدلال‌هاي او مي‌پردازم. سپس نقد مفصل و موشكافانۀ فلدمن را بر اين دو تقرير، نقل، واكاوي و نقد مي‌كنم. به نظر مي‌رسد دفاع فلدمن از اين‌هماني شخص- بدن در برابر نقد كريپكي، دست‌كم دو اشكال دارد و مي‌كوشم با طرح يك استدلال شهودي و نيز يك مثال نقض آن دو اشكال را توضيح دهم. سپس به طرح جايگزين لويس و نظريۀ همتاي او در برابر استدلال كريپكي و باز به نقدهاي فلدمن مي‌پردازم. پرسش اصلي اين پژوهش اين است كه آيا استدلال‌هاي دوگانه‌انگارانۀ كريپكي در برابر حملات مادي‌انگارانۀ فلدمن تاب و تواني دارند يا نه. خواهم كوشيد نشان دهم از چه رو ادعاهاي مادي‌انگارانۀ فلدمن در نقد استدلال‌هاي كريپكي صائب نيست و همچنان ضدمادي‌انگاري يا دوگانه‌انگاري از قوت تبييني و جاذبۀ نظري برخوردار خواهد بود.