بررسي نقش ميانجي فرسودگي شغلي در رابطه بين اضطراب كرونا و استرس شغلي كاركنان شركت مهندسي و ساختمان صنايع نفت

اهداف: كاركنان در صنايع نفت و گاز با اضطراب هاي مختلفي مواجه مي شوند، پيدايش بيماري كرونا و گسترش سريع آن ممكن است بر ميزان اضطراب اين افراد بيفزايد. هدف از اين تحقيق بررسي نقش ميانجي فرسودگي شغلي در رابطه بين اضطراب كرونا و استرس شغلي است. روش ‌‌‌كار: تحقيق حاضر يك تحقيق توصيفي پيمايشي است، كه در سال ۱۴۰۰ صورت پذيرفته است. جامعه آماري اين تحقيق كليه كاركنان عملياتي شركت مهندسي و ساختمان صنايع نفت است, كه با استفاده از فرمول كوكران حجم نمونه برابر با ۳۱۰ نفر به دست آمد, ابزار اصلي گردآوري اطلاعات شامل پرسش نامه مقياس اضطراب كرونا، پرسش نامه فرسودگي شغلي و پرسش نامه استرس شغلي است. در اين تحقيق براي تجزيه و تحليل و آزمون فرضيه هاي تحقيق از تحليل مسير در نرم افزار SMART PLS استفاده شد. يافته‌ها: اضطراب كرونا بر  فرسودگي شغلي با ضرايب (T=۱۱/۲۲ ،۰/۴۲ = R^۲) و استرس شغلي با ضرايب (T=۹/۲۴ ، ۰/۴۸ = R^۲) تاثير معناداري دارد. همچنين تاثير فرسودگي شغلي بر استرس شغلي با ضرايب (T=۹/۲۴ ، ۰/۳۸ = R^۲) معنا دار است. ضريب اثر VAF براي تاثير اضطراب كرونا بر استرس شغلي با نقش ميانجي فرسودگي شغلي برابر با ۰/۵۱ و ضريب معنا داري آن ۷/۵۲ است. بنابراين نقش ميانجي فرسودگي شغلي بين دو متغير اضطراب كرونا و استرس شغلي تاييد شد. نتيجه‌گيري: اضطراب كرونا به صورت مسقيم و غير مستقيم باعث اثرات منفي بر كاركنان است و بايد براي عملكرد بهتر كاركنان سطح اضطراب كرونا در صنايع مختلف كاهش يابد.