بررسي اثر علي رهبري اخلاقي بر معني‌داري شغلي، رفتار يادگيري گروهي و هويت سازماني با آزمون نقش ميانجي عدالت

زمينه و هدف: در پژوهش‌هاي پيشين ارتباط بين رهبري اخلاقي به عنوان مهم‏ترين عامل تدوام حيات و استمرار موفقيت سازمان‏ها با معني‌داري شغلي، رفتار يادگيري گروهي و هويت سازماني با نقش ميانجي عدالت كمتر مورد بررسي قرار گرفته است. بنابراين، مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر علي رهبري اخلاقي بر معني‌داري شغلي، رفتار يادگيري گروهي و هويت سازماني در حضور متغير ميانجي عدالت انجام شده ‏است. مواد و روش‌‌ها: اين پژوهش با روش توصيفي ـ همبستگي انجام شد. نمونه‌ها شامل 186 نفر از كاركنان بيمارستان امام رضا شهر اروميه بودند كه به روش تصادفي طبقه‏اي نسبتي انتخاب شدند. داده‌ها از طريق پرسشنامه‌هاي رهبري اخلاقي، عدالت، معني‌داري شغلي، رفتار يادگيري گروهي و هويت سازماني جمع‏آوري گرديد. داده‌ها با نرم‌افزار Lisre l8.8 و با استفاده از مدل معادلات ساختاري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. ملاحظات اخلاقي: در اين مطالعه ملاحظات اخلاقي همانند توضيح اهداف تحقيق، تكميل فرم رضايت آگاهانه، مشاركت داوطلبانه و اطمينان در مورد محرمانه‌بودن اطلاعات رعايت گرديد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه نقش ميانجي عدالت در رابطه بين رهبري اخلاقي با رفتار يادگيري گروهي، معني‌داري شغلي و هويت سازماني در مدل معادلات ساختاري تأييد مي‌شود. همچنين بين رهبري اخلاقي با عدالت رابطه معني‌دار (ضريب=0.53) ديده شد. معني‌داري شغلي داراي اثر مثبت بر عدالت (ضريب=0.36) مي‌باشد، به علاوه عدالت داراي اثر مثبت معني‌دار بر رفتار يادگيري گروهي (ضريب=0.82)، معني‌داري شغلي (ضريب=0.43) و هويت سازماني (ضريب=0.60) مي‌باشد. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد مكانيزم ميانجي عدالت نقش قابل توجهي در توضيح نفوذ رهبري اخلاقي بر معني‌داري شغلي، رفتار يادگيري گروهي و هويت سازماني بين كاركنان بيمارستان دارد. پيشنهاد مي‌شود راهبردهاي مناسب براي انتخاب مديران و بهبود بعد رهبري اخلاقي در آنان اتخاذ گردد.