راهكارهاي حمايتي مادران داراي كودك مبتلا به سرطان جهت سازگاري فرزندشان با بيماري

زمينه و هدف: كودكان مبتلا به سرطان در مقايسه با كودكان سالم، سازگاري رواني كمتري دارند. در عين حال، اين كودكان حق دارند از درمان مؤثرتري برخوردار باشند تا بتوانند زودتر به روند طبيعي زندگي خود بازگردند. از اين رو شناسايي و ارائه راهكارهاي حمايتي والدين، به خصوص مراقب اصلي (مادر)، در طول بيماري كودك در جهت افزايش سازگاري او از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. تحقيق حاضر در راستاي شناسايي و معرفي راهكارهاي مورد استفاده مادران اين كودكان براي سازگاري و مقابله مؤثر فرزند بيمارشان، انجام شده است. مواد و روش‌‌ها: اين پژوهش از نوع كيفي و با رويكرد پديدارشناختي و با تأكيد بر تجربه زيسته مادران انجام شده است. جهت انجام پژوهش، تعداد 19 مادر داراي فرزند 1 تا 15 سال مبتلا به سرطان و تحت درمان، به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شده و با روش مصاحبه عميق و نيمه‌ساختاريافته مورد مطالعه قرار گرفتند. ملاحظات اخلاقي: قبل از اجرا، ابتدا در مورد هدف پژوهش و همچنين تضمين محرمانه‌بودن اطلاعات، به مشاركت‌كنندگان توضيح داده شد. با اخذ رضايت‌نامه، ايشان به صورت آگاهانه در تحقيق شركت كردند. يافته‌ها: راهكارهاي حمايتي هنگام آگاهي از بيماري شامل سه دسته «پنهان‌كاري»، «دريافت كمك و حمايت از طرف ديگران» و «مواجهه مستقيم» بودند. اين راهكار در طول فرايند درمان نيز در 9 دسته اصلي طبقه‌بندي شدند: «تغيير مصلحتي شرايط خود»، «كمك به تخليه هيجاني كودك»، «تمسك به معنويت و خداوند»، «افزايش اميد و رغبت»، «استفاده از فعاليت‌هاي مشترك»، «روابط خانوادگي و اجتماعي»، «ابراز محبت بيروني»، «تفريح خانوادگي» و «تغييرات ارتباطي مادر با كودك بيمار». نتيجه‌گيري: مادران اين پژوهش با توجه به شرايط خود و فرزندشان، از راهكارهاي مختلفي استفاده كردند، اما به نظر مي‌رسد مي‌توان با سازمان‌دهي و آموزش صحيح راهكارهاي مقابله‌اي به آن‌ها، در جهت مديريت بهتر شرايط بيماري و بالابردن كيفيت زندگي آن‌ها و فرزندشان اقدام نمود و از اين طريق، نيل به درمان مؤثرتر را تسهيل كرد.