حساسيت اخلاقي پرستاران شاغل در بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي گيلان: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: پرستاران در محيط بالين با تصميم‌گيري‌هاي اخلاقي متعددي مواجه مي‌شوند كه مديريت آن‌ها نيازمند برخورداري از حساسيت اخلاقي است، لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين حساسيت اخلاقي پرستاران شاغل بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي گيلان انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه توصيفي ـ مقطعي حاضر در سال 1396 انجام شد. 180 نفر از پرستاران شاغل در بخش‌هاي درماني بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي گيلان با نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در اين مطالعه پرسشنامه اطلاعات جمعيت‌شناختي و حساسيت اخلاقي Lutzen و همكاران بود. داده‌ها پس از جمع‌آوري با استفاده از نرم‌افزار SPSS 19 و روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار نمره حساسيت اخلاقي در پرستاران 11.30±60.88 بود. حساسيت اخلاقي در 20 نفر (11.2 درصد) در سطح پايين، 143 نفر (79.4 درصد) متوسط و 17 نفر (9.4 درصد) بالا بود. بيشترين امتياز كسب‌شده مربوط به بعد استفاده از دانش حرفه‌اي (5.73=Mean Rank) و پايين‌ترين مربوط به صداقت و خيرخواهي (1.27=Mean Rank) بود. بين سابقه شركت در كارگاه‌هاي اخلاق و حساسيت اخلاقي ارتباط معني‌دار ديده شد (0.04=p). ملاحظات اخلاقي: اجازه كتبي و تأييد اخلاقي از دانشگاه علوم پزشكي گيلان كد اخلاق IR.GUMS.REC.1395 گرفته شد. با توضيح اهداف پژوهش به شركت‌كنندگان، رضايت آگاهانه آن‌ها جهت شركت در مطالعه كسب گرديد. به شركت‌كنندگان اطمينان داده شد كه شركت در پژوهش به ‌صورت داوطلبانه بوده و اطلاعات محرمانه و نتايج به‌ صورت گروهي تجزيه تحليل و گزارش مي‌گردند. نتيجه‌گيري: در اين مطالعه پرستاران نمره متوسط در حساسيت اخلاقي و نمره پايين در بعد صداقت و دلسوزي كسب نمودند كه نشانگر مشكل در برقراري ارتباط توأم با همدلي است، لذا برنامه‌ريزي جهت تأمين حمايت‌هاي عاطفي و اجتماعي و نيز كاهش بار كاري پرستاران ضروري به نظر مي‌رسد.