ارزيابي تاب‌آوري نسبي آبخيز ساميان در برابر بلاياي طبيعي

پژوهش حاضر با هدف ارزيابي تاب‌آوري نسبي آبخيز ساميان واقع در استان اردبيل انجام شد. بدين منظور از پنج شاخص مختلف شامل فرسايش و رسوب ويژه، پتانسيل‌ سيل‌خيزي، خشك‌سالي، حدي اقليم و اقتصادي-اجتماعي استفاده شد. براي محاسبه شاخص تاب‌آوري نسبي آبخيز از ميانگين وزني و روش تصميم‌گيري چند معياره (MCDM) استفاده شد. در وزن‌دهي يكسان، ميانگين شاخص تاب‌آوري نسبي برابر با 0.53 به دست آمد. هم‌چنين، زيرحوضه 8 واقع در شرق آبخيز با اولويت 1 بيش‌ترين تاب‌آوري را به خود اختصاص داد. در وزن‌دهي يكسان و نيز با تأكيد بر شاخص‌هاي اقليم، پتانسيل سيل‌خيزي و اقتصادي-اجتماعي، زيرحوضه 27 واقع در مركز آبخيز ساميان در پايين‌ترين سطح تاب‌آوري و در اولويت 27 قرار گرفت و زيرحوضه 8 به‌عنوان تاب‌آورترين زيرحوضه شناخته شد. زيرحوضه 27 به خاطر كاربري‌ كشت ديم، دائم در حالت بهره‌برداري بوده است. با تأكيد بر فرسايش و رسوب و خشك‌سالي نيز به ترتيب زيرحوضه‌هاي 25 و 23 واقع در مركز آبخيز ساميان در اولويت 27 قرار گرفتند.