پيوند آب، معماري و شهر پيش از مدرنيزاسيون آبرساني در منطقۀ لارستان

پيوند دوجانبه‌ آب و شهرهاي ايران طي قرون متمادي توسعه و تداوم سكونت را ممكن ساخته بود؛ در دوره‌ معاصر سيستم آبرساني در سلطه‌ فناوري قرار گرفت و در نتيجه‌ ارتباط سكونتگاه‌ها و اين عنصر حياتي دچار تغيير بنيادي شد. چالش بزرگ كم‌آبي كه حاصل قطع رابطه‌ زيستي-فرهنگي چندهزارساله‌ انسان ايراني با مؤلفه‌ سرزميني آب و روش‌هاي دستيابي به آن است هم‌اكنون بحراني‌ترين وضعيت را در سطح سرزمين دارد. ساكنان جنوب استان فارس (لارستان) حسب شرايط جغرافيايي و اقليمي راه‌حل‌هاي پايداري براي دستيابي به آب يافته بودند كه در دوره‌ معاصر رو به فراموشي است.بازشناخت پيوند ميان اجزاي چرخه‌ دستيابي به آب و شكل‌گيري بافت شهري در لارستان قديم، هدف عملياتي پژوهش است. به اين منظور تكنيك‌ها و سازه‌هاي سنتي آبي پيش از مدرنيزه‌شدن سيستم آبرساني منطقه‌ لارستان در اين تحقيق به روش كيفي مورد بررسي قرار گرفته است.نتيجه‌ اصلي اين پژوهش، تأثيرپذيري ساختار كهن شهرهاي جنوبي استان فارس از هيدروگرافي طبيعي و مصنوعي و توجه به آن در توسعه‌ بافت است. اطلاعات به‌دست‌آمده نشان داد سكونت در اين منطقه بر دو اصل ذخيره‌ آب سيلاب‌ها به‌وسيله‌ سازه‌هاي سنتي آبي و نحوه‌ توزيع آن استوار بوده است و تعادلي ميان شهر و طبيعت را به‌وجود آورده بود.