بازآفريني بافت‌هاي تاريخي، با رويكرد افزايش زيست‌پذيري شهري

بافت‌هاي تاريخي در زمره‌ ارزشمندترين بافت‌هاي شهري محسوب مي‌شوند كه به مرور زمان، با توسعه‌ شهرها و فرسودگي هسته‌هاي تاريخي، كيفيت زندگي در آن‌ها افت كرده ‌است. اين در حالي ‌است كه لاجرم مرمت شهري در طول دوره‌هاي تكامل خود، امروزه به بازآفريني شهري رسيده ‌است. از سوي ديگر، در ميان رويكردهاي موجود در شهرسازي، درنظر گرفتن زيست‌پذيري شهري براي بازآفريني، موجب تعامل بيشتر بافت تاريخي با شهر و شهروندان شده‌ است. با اين توصيف، پرسش و مسئله‌ اساسي اين پژوهش آن است كه، چگونه مي‌توان با بازآفريني بافت‌هاي تاريخي موجب افزايش زيست‌پذيري در آن شد، به گونه‌اي كه شهروندان، كيفيت زندگي مناسبي را در بافت تجربه كرده و به دنبال ترك آن نباشند؟ از اين رو، هدف غايي اين پژوهش، شناسايي عوامل افزايش زيست‌پذيري در بازآفريني بافت‌هاي تاريخي است. به اين منظور، اين پژوهش با تكيه‌بر روش پژوهش كيفي و به‌طور خاص روش توصيفي- تحليلي، به واكاوي موضوع پرداخته‌ است. بر اين اساس، نتايج پژوهش بر آن اذعان دارد كه زيست‌پذيري داراي عوامل محيطي و فرهنگي است كه هر گروه به نوبه‌ خود مي‌تواند بافت‌هاي تاريخي را از فرسودگي رهانيده و به زندگي شهري بازگرداند. عوامل متعددي از قبيل ارتقاي امنيت، بهبود خدمات و امكانات شهري، دسترسي مناسب به حمل‌ونقل عمومي، تقويت حس تعلق به مكان و بهبود وضع بهداشتي، از جمله دلايل افزايش زيست‌پذيري در بافت‌هاي تاريخي‌ هستند كه اين عوامل، نه‌تنها كيفيت زندگي در اين بافت‌ها را افزايش خواهند داد، بلكه از آن‌ها به‌عنوان ميراثي تاريخي حفاظت مي‌كنند.