تحليل مكان در حكايت سيمرغ عطار براساس نظريۀ وجودي هايدگر

فلسفۀ وجودي هايدگر ازجمله نظريات هستي شناسانه در تبيين «وجود» و جهان هستي است كه تأثيرات دامنه دار در حوزه‌هاي مختلف در قرن بيستم و قرن اخير داشته است. در ف لسفۀ هايدگر مفهوم كليدي«وجود»، درك خويشتن وجودي در معناي «مكان وجودي» است. هايدگر معتقد است كه براي درك وجود بايد از «خود» شروع كرد. يعني اين انسان است كه بايد در ابتدا و راجع به وجود خود بينديشد. به عبارتي اولين مكاني كه انسان در برخورد با تفكر وجودي هايدگر مواجه است، خود يا خويشتن است. درحقيقت مكان وجودي جايي است كه موجودات به عرصۀ بودن و هستي وارد مي شوند. مي توان نقش تعاملي موجودات در سير داستان سيمرغ عطار، با هستي، در ساحت مكان را به صورت ويژه ، با توجه به مؤلفه هاي قرب و بعد موجودات به وجود، موطن، موجوديت راه و تجمع و همدلي در شكل‌پذيري هستي بهتر موردبررسي قرار داد. اگر ما هريك از پرنده‎هاي داستان را «دازاين» (هستنده و زيستنده) تلقي كنيم، هر موجود، مكان هستي است و به اندازۀ هر موجود، جهاني متولد مي‌شود. در داستان سيمرغ عطار هريك از مرغان گرفتار تجارب مكاني غيرواقعي مي‌شوند و مكاني را كه در آن به سر مي برند، خاطره انگيز مي دانند و با ديگر مرغان رهسپار نمي‌شوند. در اين ميان فقط سي مرغ به موطن اصلي خود يعني هستي، موجوديت يا مكان حقيقي خود باز مي گردند.