رابطۀ تعارض نقش جنسيتي با آشفتگي روانشناختي و نگرش به كمك‌طلبي در مردان ايراني

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي رابطۀ تعارض نقش جنسيتي با شدت علائم و نشانه هاي اختلالات رواني و نگرش به دريافت خدمات روانشناسي و مشاوره در مردان ايراني بود. تعداد 302 نفر از مردان دانشجوي سه دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، دانشگاه تهران و دانشگاه شهيد بهشتي پرسشنامه اي شامل ويژگي هاي جمعيت شناختي، مقياس تعارض نقش جنسيتي (اُ. نيل و همكاران، 1986)، پرسشنامۀ مختصر نشانه ها (دراگوتيس و همكاران، 1983) و فرم كوتاه مقياس نگرش نسبت به دريافت خدمات روانشناختي (فيشر و همكاران، 1995) را تكميل نمودند. نتايج حاصل از تحليل رگرسيون چندمتغيره همزمان نشان داد كه آشفتگي روانشناختي بيشترين رابطۀ مثبت را به ترتيب با عامل هاي تعارض كار-خانواده ، هيجان پذيري محدود و موفقيت، قدرت، رقابت داشت، و نگرش به كمك طلبي نيز بيشترين رابطۀ منفي را به ترتيب با عامل هاي هيجان پذيري محدود و موفقيت، قدرت، رقابت دارد. همچنين مدل ساختاري پيشنهادي مطالعۀ حاضر پيرامون تأثيرات تعارض نقش جنسيتي مردانه بر آشفتگي روانشناختي از دو مسير مستقيم و غيرمستقيم (از خلال اثر منفي بر نگرش كمك طلبي) از برازش مناسبي برخوردار بود. يافته هاي پژوهش حاكي از آن هستند كه عامل هاي تعارض نقش جنسيتي مي توانند به طور معناداري هم شدت بالاتر آشفتگي روانشناختي و هم نگرش منفي تر مردان به كمك طلبي را پيش بيني كنند. همچنين به نظر مي رسد كه تعارض نقش جنسيتي مردانه از خلال اثر منفي بر نگرش كمك طلبي، بر شدت آشفتگي رواني مي افزايد.