مقايسه اثربخشي مداخله شناختي رفتاري و روان درماني مثبت‌گرا بر خلق منفي در بين بيماران سرطاني جراحي شده

پژوهش حاضر با هدف اثربخشي مداخله شناختي رفتاري و روان درماني مثبت‌گرا بر خلق منفي در بين بيماران زن سرطاني جراحي شده بوده است. جامعه آماري در اين پژوهش شامل كليه بيماران سرطاني زن جراحي شده  در بيمارستان سيناي شهر مشهد در فاصله زماني فروردين تا  شهريور  1402  بود 200 نفر به صورت هدفمند انتخاب و پرسشنامه خلق منفي جهت پاسخگويي بين آنها توزيع شد و از بين آنها بيماران زن سرطاني جراحي شده (پستان) كه در پرسشنامه نگرش ناكارامد نمره كمتري دريافت  كردند تعداد 60 نفر بطور كاملا تصادفي انتخاب و در سه گروه 20 نفر (2 گروه آزمايش و 1 گروه گواه) قرار گرفتند. در اين پژوهش از دو پرسشنامه استاندارد اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه خلق منفي يانگ(1990) استفاده شده است كه مبتني بر پروتكل‌هاي مداخله شناختي رفتاري‌هافمن و همكاران(2013) و روان شناسي مثبت‌نگر رشيد و سليگمان (2011) اين ابزار بصورت پيش آزمون-پس آزمون اجرا گرديد. در نهايت اين نتيجه حاصل شده است كه مداخله شناختي رفتاري(cbt) و روان درماني مثبت گرا بر كاهش خلق منفي بيماران سرطاني جراحي شده تاثير دارد؛ همچنين اثربخشي روش مداخله شناختي رفتاري(cbt) و روش روان درماني مثبت گرا بر كاهش خلق منفي  بيماران سرطاني جراحي شده متفاوت است.