نقش معنا در زندگي و چشم انداز زماني در پيش بيني تبعيت از درمانِ بيماران قلبي‌عروقي با سابقه آنژيوگرافي

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش معنا در زندگي و چشم انداز زماني در پيش بيني تبعيت از درمان بيمارانِ قلبي عروقي با سابقه آنژيوگرافي انجام شد. طرح پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه بيماران قلبي عروقي با سابقه آنژيوگرافي مراجعه كننده به بيمارستان فوق تخصصي قلب شهيد چمران اصفهان در سال 1402 بود. نمونه پژوهش شامل 169 نفر بيمار با سابقه ي آنژيوگرافي بود كه به صورت هدفمند انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسش نامه تبعيت از درمان سيد فاطمي و همكاران (1397)، چشم انداز زماني زيمباردو و بويد (1999) و معنا در زندگي استگر و همكاران (2006) استفاده شد. داده هاي پژوهش با روش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تجزيه و تحليل شدند. نتايج ضرايب همبستگي نشان داد ابعاد معنا در زندگي و ابعاد چشم انداز زماني با تبعيت از درمان رابطه معنادار دارد. نتايج تحليل رگرسيون چندگانه به روش سلسله مراتبي نشان داد ابعاد معنا در زندگي، 46 درصد از واريانس تبعيت از درمان را تبيين مي كند. اين يافته ها بيان مي كند كه تبعيت از درمان تحت تاثير معنا در زندگي و چشم انداز زماني است. بنابراين مي توان با تدوين برنامه هاي آموزشي مبتني بر معنا در زندگي و تعديلِ چشم انداز زماني در جهت افزايش تبعيت از درمان بيماران قلبي عروقي كه با استفاده از تست تشخيصي آنژيوگرافي در معرض خطر تشخيص داده شده اند، اقدام نمود تا با پيشگيري ثانويه از وخيم تر شدن بيماري جلوگيري كرد.