اثربخشي آموزش تاب آوري مثبت گرا بر خود تنظيمي هيجاني، پريشاني روان شناختي و تعامل والد- فرزند در مادران كودكان كم توان ذهني

مقدمه: اين مطالعه با هدف بررسي اثربخشي آموزش تاب آوري مثبت گرا در بهبود خود تنظيمي هيجاني، پريشاني روان شناختي و تعامل والد- فرزند در مادران كودكان كم توان ذهني انجام شد. روش بررسي: : ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه ارزيابي پريشاني روانشناختي كسلر (1992)، پرسشنامه خودتنظيمي هيجاني هافمن و كاشدان (2010) و پرسشنامه تعامل والد – فرزند  پيانتا (1994) بود. آموزش تاب آوري مثبت گرا در 8 جلسه 90 دقيقه اي اجرا شدند. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS.v21 و آزمون هاي تحليل كوواريانس تك متغيره و چندمتغيره انجام شد. جامعه آماري پژوهش حاضر در برگيرنده كليه مادران داراي كودكان كم توان ذهني شهر تبريز در سال 1401 بود. از بين افراد جامعه آماري، 45 نفر به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به روش تصادفي در سه گروه (هر گروه 15 نفر) گمارش شدند. يافته ها نتايج پژوهش نشان داد آموزش تاب آوري مثبت گرا بر نمره كلي خودتنظيمي هيجاني و مؤلفه هاي پنهان كاري و سازش اثربخش است. افزون بر اين، اثربخشي اين مداخله بر پريشاني روان شناختي نيز معنادار شده است. همچنين، نتايج بيانگر آن بود آموزش تاب آوري مثبت گرا بر متغير رابطه مثبت كلي و مؤلفه هاي نزديكي و وابستگي تأثير معناداري دارد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر پيشنهاد مي شود آموزش تاب آوري مثبت گرا در اولويت برنامه هاي مداخله اي براي بهبود سلامت رواني مادران كودكان كم توان ذهني قرار گيرد.