تأثير تمرينات حركتي و شناختي بر حافظه كاري و توجه انتخابي ورزشكاران داراي اختلال بيش ‌فعالي همراه با نقص توجه

مقدمه:  ورزشكاران داراي اختلال بيش‌فعالي همراه با نقص توجه در كاركردهاي اجرايي نقص دارند و يافتن روش‌هاي غير دارويي جديد براي كمك به آن ها اهميت بسياري دارد. بنابراين هدف پژوهش حاضر تعيين تأثير تمرينات حركتي و شناختي بر حافظه كاري و توجه انتخابي اين ورزشكاران بود.‏روش بررسي: روش اين پژوهش نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. از بين 120 ورزشكار(دختر و پسر) داراي بيش‌فعال/نقص توجه در رده سني 9 تا 11 سال استان لرستان، تعداد 75 ورزشكار به شكل در دسترس انتخاب‌ و به‌صورت تصادفي در سه گروه 25 نفره كنترل، تمرينات حركتي و تمرينات شناختي گمارده شدند. ابتدا پيش‌آزمون گرفته شد. سپس گروه‌ آزمايش اول، تمرينات حركتي ريتميك و گروه آزمايش دوم تمرينات شناختي(نرم افزار كاپيتان لاگ) به مدت 20 دقيقه در 10 جلسه دريافت كردند. گروه كنترل از مداخلات دور ماند. يك روز بعد از مداخلات پس‌آزمون و پس از دو هفته آزمون پيگيري انجام شد. در اين پژوهش از آزمون ان‌بك و استروپ براي سنجش حافظه كاري و توجه انتخابي استفاده شد. براي تحليل داده‏ها از تحليل واريانس مركب، واريانس يك‌راهه و آزمون تعقيبي بنفروني با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 استفاده شد(0/05≥p). يافته‌ها: نتايج نشان داد، بين گروه تمرينات حركتي(0/0001=P) و تمرينات شناختي(0/0001=P) با گروه كنترل تفاوت معني داري وجود دارد. اما بين دو گروه آزمايش تفاوت معناداري گزارش نشد.(0/536=P).نتيجه‌گيري: تمرينات مذكور را مي توان به‌عنوان يك درمان مؤثر در بهبود حافظه كاري و توجه انتخابي در ورزشكاران داراي اختلال بيش‌فعالي همراه با نقص توجه استفاده كرد.