اثربخشي گروه درماني شناختي رفتاري بر خودمهارگري و طرحواره ظاهر در زنان چاق فاقد رژيم غذايي

زمينه و هدف: از شايع ترين مشكلات روان شناختي زنان مبتلا به چاقي، خودمهارگري پايين و طرحواره ظاهري است. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي گروه درماني شناختي رفتاري بر خودمهارگري و طرحواره ظاهر در زنان چاق فاقد رژيم غذايي، انجام گرفت.روش كار: طرح پژوهشي نيمه تجربي از نوع پيش آزمون- پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري شامل زنان با شاخص توده بدني بالاي 30 مراجعه كننده به كلينيك تغذيه و درمان چاقي نور در شهر ري در سال 1400 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر از جامعه مذكور بود كه به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب و بصورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار داده شدند. براي گروه آزمايش، گروه درماني شناختي رفتاري در 8 جلسه 90 دقيقه اي در طول چهار هفته اجرا شد، در حالي كه گروه كنترل آموزشي دريافت نكردند. ابزار پژوهش شامل مقياس خودمهارگري (2004) و پرسشنامه طرحواره ظاهري (2004) بود كه براي هر دو گروه، يك بار پيش از مداخله (يك روز پيش از شروع آموزش ها)، يك بار پس از مداخله (يك روز پس از اتمام جلسات آموزشي) و يك بار چهار هفته بعد از مداخله تكميل شدند. جهت تجزيه و تحليل آماري داده هاي بدست آمده، از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه گروه درماني شناختي رفتاري بر خود مهارگري و طرحواره ظاهر در مراحل پس آزمون و پيگيري تاثير معني دار داشت (0/05  p). براساس نتايج، اين روش بـه طـور معنـاداري بـر بهبود خود مهارگري (76/551=F، خودارزيابي (44/102=F=، 0/01  p) و خودانگيزشي (43/136=F=، 0/01  p) در زنان چاق فاقد رژيم غذايي اثربخش بوده است.نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه گروه درماني شناختي رفتاري به طور معناداري سبب بهبود خود مهارگري و طرحواره ظاهر در افراد مورد مطالعه شده است، بنابراين استفاده از اين مداخله براي زنان چاق فاقد رژيم غذايي پيشنهاد مي شود.