بررسي نقش ميانجي گري سبك هاي دلبستگي در رابطه ي بين استرس درك شده و پرفشاري خون

زمينه و هدف: سبك هاي دلبستگي نقش مهمي در رشد شخصيت و توانايي افراد در تنظيم احساسات، كنار آمدن با موقعيت هاي استرس زا و نحوه پاسخگويي فرد به شرايط تهديدكننده دارد. مطالعات پيشين از ارتباط بين سبك هاي دلبستگي ناايمن و ايجاد بيماري و ناخوشي حكايت دارند. هدف از پژوهش حاضر تعيين نقش ميانجي گري سبك‫هاي دلبستگي در رابطه ي بين استرس درك شده و پرفشاري خون در بيماران مبتلا به پرفشاري خون بود. روش كار : مطالعه حاضر يك پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود كه در سال 1399 انجام گرديد. نمونه ها شامل 350 نفر از بيماران مبتلا به بيماري پرفشاري خون مراجعه كننده به سه بيمارستان آموزشي شهر بيرجند بودند كه به روش نمونه گيري تصادفي ساده وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس سبك دلبستگي كودك نسبت به هر والد و مقياس استرس درك شده به روش مصاحبه جمع آوري گرديدند. همچنين، فشارخون با فشارسنج عقربه اي استاندارد به شيوه مشابه براي همه ي بيماران اندازه گيري شد. به‌منظور بررسي روابط علّي بين متغيرها از روش مدل يابي معادلات ساختاري با نرم افزار AMOS استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه با حضور متغير ميانجي دلبستگي ناايمن، بين استرس ادراك شده و فشارخون رابطه معناداري برقرار بود (p  0.05 )، در حالي كه بدون حضور متغير ميانجي گر دلبستگي، ارتباط آماري معناداري بين استرس درك شده و پرفشاري خون ديده نشد. نتيجه گيري: سبك هاي دلبستگي ناايمن پدر و مادر در رابطه بين استرس درك شده و بيماري پرفشاري خون به عنوان ميانجي عمل مي نمايد. بنابراين غربالگري بيماران مبتلا به پرفشاري خون از نظر سبك دلبستگي و برنامه ريزي در جهت گنجاندن اين مفهوم در برنامه ها و مداخلات مرتبط مي تواند به كنترل فشارخون در مواقع استرس زا كمك نمايد.