كهن‌الگوي ضدقهرمان، قهرمانِ شعر پست‌ مدرن

در نقد كهن‏الگويي شعر پست‏مدرن، مي‏توان نشانه‏هاي واضحي از ضمير ناخودآگاه جمعي را مشاهده كرد. ازجملۀ اين نشانه‌ها، كهن‌الگوي ضدقهرمان است. كهن‌الگوي ضدقهرمان در شعر پست‌مدرن به ‌صورت‌هاي مختلف به‌خصوص «آنيما»، «آنيموس» و «خويشتن» چنان پررنگ و متنوع حضور يافته است كه گاه خواننده را در تشخيص جايگاه قهرمان از ضدقهرمان دچار ترديد و سردرگمي مي‌سازد. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصيفي-تحليلي، سعي كرده است تا جايگاه و كاركرد كهن‏الگوي ضدقهرمان را در جريان روايت شعري پست‏مدرن مشخص كند. نتايج اين بررسي نشان داد كه شاعران پست‏مدرن تا زماني كه كهن‏‏الگوي ضدقهرمان در برابر شرايط اجتماعي دست به اعتراض مي‏زند، مورد ستايش قرار گرفته و در زمرۀ قهرمانان از او ستايش مي‏شود، اما زماني كه اين نقش سبب آسيب ديدن كهن‏الگوي خويشتن يا ساير كهن‏الگوهاي مثبت فرد مي‏شود، ديگر مورد حمايت قرار نمي‏گيرد.