اثر هشت هفته تمرين هوازي همراه با مكمل ويتامين E بر برخي نشانگرهاي بيوژنز ميتوكندري در بافت مغز موش‌هاي صحرايي مبتلا به پاركينسون

اهداف: هدف از مطالعه حاضر بررسي اثر هشت هفته تمرين هوازي همراه با مكمل ويتامين E بر نشانگر بيوژنز ميتوكندري سيرتوئين1(SIRT1) و گيرنده پروكسي زوم گاما فعال‌شده با كواكتيويتور آلفا (PGC-1α) در بافت مغز موش‌هاي صحرايي مبتلا به پاركينسون بود.روش مطالعه: در اين مطالعه تجربي 40 سر موش صحرايي نر نژاد اسپراگ-داولي (سن 14-16 هفته و وزن 250 تا 270 گرم) پاركينسوني شده با رزرپين (mg/kg 2) به گروه هاي 1) رزرپين (Res)، 2) شم (Sh/حلال ويتامين E)، 3) تمرين هوازي (AT)، 4) ويتامين E (VE) و 5) تركيب تمرين هوازي + ويتامين E (AT+VE) تقسيم شدند. جهت بررسي اثرات Res بر متغير ها تعداد 8 سر موش صحرايي نيز در گروه كنترل سالم (HC) قرار گرفتند. تمرين هوازي به مدت هشت هفته، پنج جلسه در هفته و هر جلسه مدت 15-48 دقيقه انجام شد. VE نيز روزانه mg/kg 30 به‌صورت خوراكي مصرف شد.يافته ها: مقادير SIRT1 در گروه هاي  AT (02/0=P)، VE (018/0=P) و AT+VE (001/0=P) به ‌طور معني‌داري بيشتر از گروه Res بود. همچنين اين متغير در گروه AT+VE به‌طور معني‌داري بالاتر از گروه‌هاي AT (001/0=P) و VE (001/0=P) بود. هم چنين مقادير PGC-1α در گروه‌هاي AT (02/0=P)، VE (001/0=P) و AT+VE (001/0=P) به‌طور معني‌داري بيشتر از گروه Res بود. همچنين اين متغير در گروه AT+VE به‌طور معني‌داري بالاتر از گروه‌هاي AT (001/0=P) و VE (001/0=P) بود.نتيجه گيري: به نظر مي‌رسد اگرچه تمرين هوازي و مكمل ويتامين E هركدام به‌تنهايي بر نشانگرهاي بيوژنز ميتوكندريايي در بافت مغز متعاقب اختلالات نرودژنراتيو اثرگذار هستند؛ اما اثر تعاملي آن‌ها به‌مراتب مطلوب‌تر از اثر هركدام به‌تنهايي است.