اثر حاد اعمال محدوديت جريان خون، كشش ايستا و پويا در زمان استراحت بين نوبت‌هاي يك جلسه فعاليت مقاومتي بر سطوح هورمون رشد، اسيد لاكتيك و نيتريك اكسايد در مردان تمرين كرده

اهداف: در پژوهش حاضر اثر حاد محدوديت جريان خون (BFR) كشش ايستا (SS) و پويا (DS) بين نوبت‌هاي يك جلسه فعاليت مقاومتي بر سطوح هورمون رشد (GH)، اسيدلاكتيك (LA) و نيتريك اكسايد (NO) در مردان تمرين كرده بررسي شد.روش مطالعه: 28 ورزشكار با حداقل يك سال تمرين مقاومتي منظم (سن 1±22.28 سال، BMI 23/72±1 kg/m2 و درصد چربي 0.6/±13/15) داوطلبانه در اين مطالعه شركت كردند و به‌صورت تصادفي به 4 گروه، BFR (1RM %30)، SS (1RM %75)، DS (1RM %75) و فعاليت مقاومتي سنتي (TRE) (1RM %75) تقسيم‌شدند. فعاليت مقاومتي (حركت جلو ران دستگاه به‌صورت يك‌طرفه) شامل اجراي يك نوبت ۳۰ تكراري و سپس ۳ نوبت 15 تكرار براي گروه BFR و 4 نوبت 15 تكراري براي ساير گروه‌ها در نظر گرفته شد. زمان استراحت بين نوبت‌ها براي BFR60 ثانيه و براي سه گروه ديگر 90 ثانيه در نظر گرفته شد. گروه هاي SS و DS بلافاصله بعد از حركت بمدت 60 ثانيه روي همان پا كشش و گروه BFR محدوديت جريان خون را اعمال كردند. سطوح سرمي هورمون رشد، لاكتات و نيتريك اكسايد قبل و بلافاصله بعد از جلسات ورزشي اندازه‌گيري شد.يافته ها: هر چهار نوع فعاليت موجب افزايش معني‌دار GH، AL و NO بلافاصله پس از فعاليت شد (0.001= P). بين گروه‌ها هيچ تفاوت معناداري مشاهده نشد.نتيجه گيري: بر اساس يافته‌هاي حاضر استفاده از BFR يا انواع كشش (SS و DS) در فواصل استراحتي حداقل در يك حركت و به‌صورت يكطرفه احتمالا نسبت به استراحت غير فعال در تمرينات سنتي برتري ندارند.