بررسي ديدگاه هايدگر درباره نيهيليسم

با گفتار نيچه «نيهيليسم» به مسئله‌اي براي انديشه ‌ورزي ‌هاي فلسفي بدل گرديد. او كه «نيهيليسم» را «بي‌ معنايي همه ‌چيز» مي‌خواند، با نقد تاريخ متافيزيك غرب، افلاطون‌گرايي و اخلاق مسيحي را مهمترين عوامل ظهور آن مي‌دانست. در نهايت هم با خلق «ابرانسان» و بر بستر همان «متافيزيك انسان‌گرايانه» به‌دنبال عبور از نيهيليسم بود؛ اما هايدگر «نيهيليسم» را نه در مرتبه ارزش‌ها، بلكه از حيثي وجودشناسانه بررسي مي‌كرد. او با نقد كليت انديشه متافيزيكي غرب، «متافيزيك» را حاكي از نوعي نسبت با هستي مي‌دانست كه در آن، خودِ هستي در پس پرده‌اي از حجاب‌ها به مغاك فراموشي و غفلت فرو مي‌غلتد. او در تبييني هستي‌شناسانه، «نيهيليسم» را معادل همين «غفلت و فراموشي وجود» دانسته و بر همين اساس، «تاريخ انديشه غرب» را «تاريخ بسط نيهيليسم» معرفي مي‌كند. از اين‌منظر، با كمال متافيزيك، ظهورات متكامل‌تري از نيهيليسم هم تحقق مي‌يابد. تا آنجا كه امروز، در «گشتل تكنولوژي» كه شكل نهايي متافيزيك است، «نيهيليسم تكنولوژيك»، با نفي كامل هستي، جهان و انسان را در قالبي نيهيليستي و صرفا در هيات منبع و موجودي، تعين بخشيده است. از نظر هايدگر در مواجهه با اين وضعيت ما دو راه بيشتر نداريم، يا تن‌دادن به نابودي كامل و يا يافتن راهي جهت فراروي از آن.