تحليل برداشت اساتيد دانشگاه از مولفه هاي برنامه درسي تربيت اخلاقي در دوره ابتدايي و ارائه الگوي مطلوب

هدف: هدف از پژوهش حاضر تحليل برداشت اساتيد دانشگاه از مؤلفه‌هاي برنامه درسي تربيت اخلاقي در دوره ابتدايي و ارائه الگوي مطلوب است. روش: روش پژوهش، آميخته اكتشافي است. جامعه آماري در بخش كيفي شامل اساتيد حوزه تعليم و تربيت و در بخش كمّي كليه معلمان دوره دوم ابتدايي نواحي يك و دو شهر كرمان در سال تحصيلي 1401- 1402 است. نمونه مورد مطالعه در بخش كيفي از روش نمونه‌گيري هدف‌مند، در بخش كمّي از روش تمام‌شماري استفاده شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات در بخش كيفي مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختار‌يافته با 20 نفر از صاحب‌نظران حوزه تعليم و تربيت در دانشگاه شهيد باهنر و دانشگاه فرهنگيان كرمان در سال 1401 و در بخش كمّي پرسش‌نامه استخراج‌شده از نتايج مصاحبه بود. به‌منظور تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها در بخش كيفي، از روش سه مرحله‌اي (استراوس و كوربين (2006) و در بخش كمّي از تحليل عاملي تأييدي و معادلات ساختاري استفاده شد. جهت تأمين روايي و پايايي بخش كيفي از روش لينكلن و گوبا (1985) كه مشتمل بر شاخص‌هاي چهارگانه مقبول بودن، قابليت انتقال، اطمينان‌پذيري و تأييدپذيري است، استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه 13 مقوله اصلي و 33 مقوله فرعي شناسايي شدند. سپس پرسش‌نامه‌اي جهت اعتبارسنجي الگو طراحي شد. پايايي پرسش‌نامه با استفاده از آلفاي كرونباخ (92/0) و روايي (صوري و محتوايي) بر اساس نظرات اساتيد در حوزه تعليم و تربيت و با استفاده از روش سيگماي شمارشي (85/0) محاسبه شد. در بخش كمّي نتايج حاصل از تحليل معادلات ساختاري ضمن تأييد برازش مدل نشان داد كه هر 33 مؤلفه مورد بررسي داراي تأثير معناداري بر برنامه درسي تربيت اخلاقي هستند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين بررسي و با تمركز بر الگوي برنامه درسي تربيت اخلاقي مي‌توان به بهبود تربيت اخلاقي دانش آموزان ابتدايي كمك كرد.