بررسي همدلانه تاريخ عيـسي مسيـح(ع) در عهد جديد و روايات شيـعي

با اندك مراجعه‌اي به آثار عيسي ‌پژوهان مسيحي و مسلمان روشن مي‌گردد غالباً سعي دارند تا با اختيار رويكردي مدافعه ‌جويانه‌ و جدلي، قرائت خويشتن را از مسيحيت، مستند و ديگر خوانش‌ها را نامعتبر و مردود اعلان كنند. دور از انتظار است كه خروجي اينگونه پژوهش‌ها به اتحاد و همدلي پيروان اديان ابراهيمي بينجامد؛ ضرورتي كه همگان لزوم پيگيري آن را در راستاي برقراري صلح جهاني، فهم و اذعان مي‌كنند. بر همين اساس، مقالۀ پيشِ‌رو كوشيده است با استفاده از ابزار گردآوري اسنادي‌‌‌كتابخانه‌اي و روش تطبيقي‌‌‌تحليلي، ضمن گونه‌شناسي اخبار عيسي (ع) در عهد جديد و روايات شيعي و تعيين موضع اصلي بحث، گزارش‌هاي ناسازگارنماي اين دو منبع مقدس را با اختيار رويكردي همدلانه، همسو و سازگار كند. به نظر مي‌رسد استفاده از ساير داده‌هاي معتبر در اسلام و مسيحيت، توجه به علم لغت و تأمل در ترجمۀ متون، التفات به فضاي صدور گزاره‌ها و در مقام بيان بودن متكلم و نيز جمع تبرّعي و بهره‌گيري ابزاري از آن، جملگي راهكارهايي به شمار مي‌رود كه مي‌تواند در قلمرو اخبار ناسازگارنما گره‌گشايي كند. پژوهش حاضر در ادامه تلاش كرده است تا به عنوان مركزي عيسي (ع) در عهد جديد و قرآن و روايات شيعي دست يابد و سپس دليل احتمالي آن را تبيين كند. يافته‌ها نشان مي‌دهد وي در عهد جديد داراي عنوان خاصي نيست، ولي «ابن مريم» عنوان اصلي او در قرآن و «روح‌الله» عنوان مركزي‌اش در روايات شيعي است. اين واژگان احتمالاً با انديشۀ بنيادين «توحيد» در اسلام و آموزۀ «حكومت آخرالزماني» در تشيع بي‌ارتباط نيست.