آزمون الگوي روابط ساختاري بين صفات شخصيتي و باورهاي جنسي ناكارآمد با ميانجيگري خودشيء انگاري بدني در بستر فرهنگي زنان يائسه

هدف پژوهش حاضر آزمون الگوي روابط ساختاري بين صفات شخصيتي و باورهاي جنسي ناكارآمد با ميانجيگري خود شيء انگاري بدني در بستر فرهنگي زنان يائسه شهر تبريز بود. جامعه آماري پژوهش تمامي زنان مراجعه كننده به مراكز بهداشتي درماني شهر تبريز بود. نمونه پژوهش تعداد 250 نفر از جامعه مذكور بود كه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. براي جمع آوري اطلاعات از ابزار اندازه گيري پرسشنامه‌ پنج عاملي شخصيت كوستا و مك كري(1985)، پرسشنامه باورهاي ناكارآمد جنسي نوبر و همكاران (2003) و مقياس شيء انگاري بدني مك كينلي و هايد (1996) استفاده شد. براي تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزارSpss و Amos انجام شد. نتايج نشان داد كه بين صفات شخصيتي، خود شيء انگاري بدني و باورهاي جنسي ناكارآمد رابطه معني داري وجود دارد. هم چنين صفات شخصيتي به صورت مستقيم و هم به صورت غير مستقيم با ميانجيگري خود شيء انگاري بدني در باورهاي جنسي ناكارآمد زنان يائسه اثر داشتند و مدل از نيكوئي برازش مناسبي برخوردار بود. به طور كلي تفاوت هاي فرهنگي ﺑﺮﺗﺠﺮﺑﻪ يائسگي زنان، ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻼﺋﻢ و ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي آن موثر است.