اثربخشي درمان شفقت به خود بر مديريت عواطف و تاب آوري زنان با طلاق عاطفي در بسترفرهنگي

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي درمان شفقت به خود بر مديريت عواطف و تاب آوري زنان با طلاق عاطفي در بستر فرهنگي شهر انديمشك بود. جامعه آماري پژوهش تمامي زنان با طلاق عاطفي مراجعه كننده به مراكز مشاوره در سال 1402 بود. نمونه پژوهش 20 نفر از جامعه مذكور بود كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش(10نفر) و كنترل (10نفر) جايگزين شدند. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. ابزاراندازه گيري شامل پرسش‌نامه‌ تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) و پرسش نامه‌ مديريت عواطف ويليامز (١٩٩7) بود. گروه آزمايش پروتكل درمان شفقت به خود راسل كولتز و همكاران(۲۰۱۶) را در 8 جلسه و هفته اي يك بار به مدت 90 دقيقه دريافت كرد. سپس پس آزمون براي گروه ها انجام شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل كواريانس چند متغيره (مانكوا) و تحليل كواريانس تك متغيره( آنكوا ) استفاده شد. نتايج نشان داد كه درمان شفقت به خود بر مديريت عواطف و تاب آوري زنان با طلاق عاطفي اثربخش بود. به طور كلي زناني كه دچار طلاق عاطفي هستند، عواطف‌ ناپايداري تجربه‌ مي‌ كنند و اين شرايط‌ مي‌ تواند بر آن ها تاثير منفي‌ داشته‌ باشد. هم چنين عوامل فرهنگي نقش بسزايي در افزايش خطر طلاق عاطفي در زنان دارد.