تبيين رابطه ي محبت و توكل به خدا از نگاه قران و حديث

توكل اعتقاد جازم بر رخ دادن همه امور از جانب پروردگار و عدم دخالت هيچ قدرت بر هيچ امري، مگر به واسطه اوست. توكل كردن در امور زندگي از مهمترين دستورات خداوند و فرستادگان ايشان است كه معلول عوامل فراواني از جمله محبت به خداوند است. پژوهش حاضر با روش توصيفي- تحليلي و منابع كتابخانه اي- نرم افزاري و استناد به آيات قرآن، روايات و كلام بزرگان دين، رابطه بين توكل و محبت به خدا را تبيين مي كند و به اين نتايج دست يافته است كه بين محبت به خدا با همه اقسامش و توكل نوعي همبستگي معنادار وجود دارد، به گونه اي كه لازمه توكل به خداوند، محبت داشتن به اوست. از اين رو توكلي كه پايه و اساس آن محبت به خداست، از أعلي ترين درجات توكل است؛ زيرا عالمانه و عاشقانه مالكيت خداوند بر همه امور انسان را به رسميت شناخته و هيچ كس را در آن سهيم نمي داند و به ثمره اين معرفت، فقط او را منشأ آثار مي داند و براي رسيدن به اهداف خود، ضمن فراهم كردن اسباب و مقدمات مورد نياز، تأثير آنها را متأثر از قدرت خداوند مي داند. لذا محبت به خداوند به عنوان يك محرك دروني، زمينه ساز تحقق فعاليتهاي مادي و معنوي است و توكل نيز به عنوان يكي از ثمرات آن در زندگي فرد، راهكاري ارزشمند در جهت جلب ياري خداوند، بهبود كيفيت زندگي و نيرويي مضاعف براي رهايي از ترس، كاهش اضطراب و تنش هاي رواني و ايجاد يك زندگي آرام و با نشاط است.