سرمايۀ اجتماعي و رفاه اجتماعي (فراتركيب مطالعات حوزۀ سرمايۀ اجتماعي و رفاه اجتماعي بازۀ زماني 1390-1401)

يكي از عواملي كه بر رفاه اجتماعي در جوامع تأثير دارد، سرمايۀ اجتماعي است. هدف اين پژوهش، فراتركيب پژوهش‌هاي حوزۀ سرمايۀ اجتماعي و رفاه اجتماعي به‌منظور استفادۀ بهتر از دانشي است كه پژوهش‌هاي اين حوزه فراهم آورده‌اند.در مقالۀ حاضر با استفاده از تكنيك فراتركيب، مقالات حوزۀ سرمايۀ اجتماعي و رفاه اجتماعي در دورۀ زماني 1390 الي 1401 بررسي شدند. در مطالعۀ پيش‌رو، 16 مقالۀ علمي-پژوهشي حوزۀ رفاه اجتماعي و سرمايۀ اجتماعي بررسي شد.يافته‌ها نشان داد مطالعات در بحث رفاه، بيشتر بر بعد اقتصادي و شاخص‌هاي عيني رفاه تأكيد كرده‌اند و تأكيد اندكي بر بعد ذهني رفاه داشته‌اند. همچنين يافته‌ها حاكي از آن است كه هرچه فرد از لحاظ هويتي و فرهنگي، درهم‌تنيدگي بيشتري با فرهنگ سنتي و قومي خود داشته باشد، از رفاه ذهني بيشتري برخوردار مي‌شود. در مقابل، كاهش سرمايۀ اجتماعي به كاهش بهره‌وري اقتصادي و اجتماعي، و افزايش تنش‌ها و ناهنجاري‌هاي اجتماعي منجر مي‌شود. همچنين فرسايش سرمايۀ اجتماعي تأثيراتي منفي بر سرمايۀ اقتصادي دارد. اين اثرات عبارت‌اند از: 1. كاهش همكاري و اعتماد؛ 2. افزايش هزينه‌هاي تراكنشي؛ 3. كاهش نوآوري. بنابراين فرسايش سرمايۀ اجتماعي به كاهش عملكرد و افزايش مشكلات اجتماعي در جامعه منجر مي‌شود.نتايج نشان مي‌دهد از آنجا كه سرمايۀ اجتماعي در گروه‌هاي قومي در ايران، پديده‌اي چندوجهي و پيچيده است كه با توجه به تنوع فرهنگي، تاريخي و اجتماعي كشور به شكل‌هاي مختلفي ظاهر مي‌شود، سياست‌ها و برنامه‌هاي دولتي بايد بين تمام گروه‌ها هماهنگي ايجاد كند تا حس همبستگي بين‌گروهي در كنار همبستگي درون‌گروهي افزايش پيدا كند و به‌تبع آن رفاه جامعه ارتقا يابد.