از رنج تا لذت حبس؛ خوانش لكاني داستان‌ هاي «بند محكومين»، «آمرزش زميني» و «قهوۀ سرد آقاي نويسنده»

در اين پژوهش، جايگاه حبس و نسبت آن با اصل لذت و ژوئيسانس در شخصيت‌هاي داستان‌هاي «بند محكومين»، «آمرزش زميني» و «قهوۀ سرد آقاي نويسنده» بازنمايي و سنجيده شده است. با توجه به كنش ‌هاي اين شخصيت‌ها و اعمال مجازات به‌منزلۀ اختگي نمادين، هدف از انجام اين پژوهش، تبيين چگونگي دسترسي سوژۀ محبوس از رنج به لذت است كه طي آن، به اين پرسش محوري پاسخ داده شده كه سوژۀ زنداني چگونه به‌ميانجي دالي كه براي وي توليد رنج مي‌كند، مي‌تواند لذت مازاد يا ژوئيسانس را تجربه نمايد؟ اين پژوهش به روش تحليل كيفي و با تكيه برآموزه‌هاي روانكاوانۀ ژاك لكان به‌انجام رسيده و نشان داده شده كه سوژۀ محبوس كم‌سابقه از ميل سوژۀ محبوس سابقه‌دار تبعيت مي‌كند و در عين‌حال، همواره به‌سبب وجود مازادي در هويت خود، از ديگري بزرگ شرمسار مي‌شود. حبس بستري را فراهم مي‌كند كه محبوسان از زنجيرۀ دلالت ميل ديگري بزرگ به سبب تحميل اختگي نمادين بيرون مي‌افتند. اگر محبوسان اختگي نمادين را نپذيرند، به روان‌پريشي دچار مي‌شوند و به همين سبب اولاً، خود را از جامعۀ بيرون از حبس مطرود مي‌بينند، ثانياً، نسبت به تحقق آيندۀ روشني براي خود اميدوار نخواهند بود. سوژۀ محبوس مي‌كوشد با هر كنشي كه تخطي از ميل ديگري بزرگ باشد، ژوئيسانس را به‌ نفع خود تصرف كند.