اثربخشي مدل بازي تاكتيكي بر خودكارامدي، لذت بردن از فعاليت بدني و يادگيري سرويس بدمينتون

مقدمه: هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي مدل بازي تاكتيكي بر خودكارامدي، لذت بردن از فعاليت بدني و يادگيري سرويس بدمينتون بود.روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي است و طرح پژوهش شامل پيش‌آزمون و پس‌آزمون، در دو گروه آزمايش و كنترل انجام گرفت. 30 شركت‌كننده دانش‌آموز دختر 9 تا 12 ساله، به‌صورت داوطلبانه در تحقيق شركت كردند و پس از همتاسازي بر اساس ويژگي‌هاي پيكرسنجي به شكل تصادفي در دو گروه مدل بازي تاكتيكي (15 نفر) و گروه تمرين سنتي (15 نفر) قرار گرفتند. برنامه‌ تمريني شامل يك دوره برنامه‌ آموزش بدمينتون بود كه طي هشت هفته و هر هفته سه جلسۀ يك‌ساعته به دو روش سنتي و بازي تاكتيكي انجام گرفت. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامۀ مقياس لذت بردن از فعاليت بدني، آزمون خودكارامدي عمومي و آزمون سرويس بلند بدمينتون بود.يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس و آزمون تي مستقل نشان داد كه گروه تمريني مدل بازي تاكتيكي نسبت به گروه تمرين سنتي افزايش معناداري در خودكارامدي، لذت بردن از فعاليت بدني و سرويس بلند بدمينتون داشتند.نتيجه‌گيري: در كل، يافته‌ها بيانگر آن است كه تمرين با روش مدل بازي تاكتيكي نسبت به روش سنتي مزيت‌هاي روان‌شناختي دارد و باعث بهبود يادگيري مهارت حركتي سرويس بلند بدمينتون مي‌شود.