تأثير فعاليت هوازي با شدت متوسط بر تعادل، رفتار حركتي، سروتونين و آنزيم شيميايي تيروزين هيدركسيلاز در مدل حيواني پاركينسوني

مقدمه: در پژوهش‌هاي اخير تعادل و ناپايداري وضعيتي به‌عنوان يك اختلال حركتي رايج در بيماران پاركينسوني گزارش شده است كه موجب افتادن‌هاي مكرر، كاهش كيفيت زندگي و مرگ‌ومير در اين بيماران مي‌شود. از سوي ديگر بر اساس شواهد ورزش در درمان علائم حركتي و شناختي بيماران نورودژنراتيو مؤثر است.روش پژوهش: بدين‌منظور 24 موش صحرايي نر نژاد ويستار به‌طور تصادفي به سه گروه هشت‌تايي كنترل سالم، كنترل پاركينسوني و تمرين پاركينسوني تقسيم شدند. حيوانات گروه تمرين به مدت چهار هفته، روي دستگاه نوار گردان قرار گرفتند. در انتهاي دوره، اختلالات حركتي (تعادل و رفتار حركتي) با استفاده از آزمون‌هاي روتارود و اوپن فيلد و فاكتورهاي بيوشيميايي به روش الايزا ارزيابي شدند. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس يكطرفه و آزمون تعقيبي توكي در سطح معناداري (0/05 P)، به‌وسيلۀ نرم‌افزار اس پي اس اس نسخۀ 19 انجام گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه هرچند گروه پاركينسون بدون تمرين از نظر عملكرد حركتي، به‌طور معناداري در سطح پايين‌تري نسبت به ساير گروه‌ها بود (0/05 P)، اما چهار هفته تمرين هوازي با شدت متوسط، موجب افزايش تعادل (0/05 P) و بهبود اختلالات حركتي در رت‌هاي پاركينسوني شد (0/05 P)، همچنين تمرين به‌طور معناداري موجب افزايش ميزان سروتونين (0/05 P) و تيروزين هيدروكسيلاز (0/05 P)، شد.نتيجه‌گيري: به‌طور كلي يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد تمرين هوازي با شدت متوسط مي‌تواند اختلالات بيوشيميايي و حركتي ناشي از تزريق 6 -هيدروكسي دوپامين را در رت‌هاي مدل پاركينسوني كاهش دهد.