تجارب زيسته‌ي اساتيد از چالش‌هاي ساختاري دروس كارورزي در دانشگاه فرهنگيان در دوران كرونا (مجازي)

مجازي‌شدن دوره‌هاي كارورزي چالش‌هاي زيادي را به وجود آورد كه علي‌رغم آن موجب كسب تجارب ارزشمندي از سوي اساتيد اين دوره‌ها شد. ازاين‌رو پژوهش حاضر باهدف توصيف، تحليل و احصاء آسيب‌هاي مترتب بر ساختار دوره كارورزي از منظر اساتيد راهنماي آن صورت‌گرفته است. به اقتضاي هدف، از روش پژوهش كيفي با رويكرد پديدارشناسي توصيفي استفاده گرديد. ميدان پژوهش شامل اساتيد راهنماي دانشگاه فرهنگيان در استان كردستان در سال تحصيلي 1400-1399 بودند كه به روش نمونه‌گيري هدف‌مند ملاك دار و با تعداد 10 نفر به اشباع‌ رسيد. ابزار پژوهش مصاحبه‌ي عميقِ نيمه‌ساختاريافته محقق ساخته بود و تجزيه‌وتحليل داده‌ها بر اساس مدل هفت‌مرحله‌اي كلايزي صورت گرفت. بر اساس نتايج حاصل از تجارب زيسته‌ي اساتيد از كارورزي مجازي، دو تم، شش مقوله و 32 مفهوم به دست آمد. مزاياي كارورزي مجازي شامل سه مقوله تسهيل دسترسي به مدرسه محل خدمت، تنوّع در محتوا و آموزش و رفع محدوديت زماني مي‌باشد و مهم‌ترين چالش‌هاي استخراج شده در سه مقوله‌ي چالش‌هاي ساختاري، اجرايي و محتوايي دسته‌بندي شدند. در نهايت بر اساس يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه عدم زيرساخت‌هاي لازم براي دوره‌هاي كارورزي مجازي سبب ناكارآمدي آن نسبت به كارورزي حضوري شده است؛ لذا پيشنهاد مي‌شود از تلفيق و تركيب كارورزي مجازي و حضوري جهت بهره‌وري و اثربخشي بيشتر دوره كارورزي بهره گرفت.