پيش بيني پايداري تحصيلي براساس باورهاي هوشي دانشجويان: نقش واسطه اي انگيزش تحصيلي

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه‌اي انگيزش تحصيلي در رابطه ميان باورهاي هوشي با پايداري تحصيلي دانشجويان انجام شد. روش اين پژوهش از نوع توصيفي - همبستگي بود. جامعه آماري شامل دانشجويان دانشگاه كاشان در سال تحصيلي 1400-1399 بودند كه از ميان آن‌ها تعداد 360 نفر (257 زن و 103 مرد) به روش نمونه‌گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند و به مقياس‌هاي پايداري تحصيلي ، نظريه‌هاي ضمني هوش و انگيزش تحصيلي پاسخ دادند. نتايج نشان داد رابطه باور هوشي افزايشي با انگيزش تحصيلي دروني و پايداري تحصيلي معنادار است اما بين باور هوشي ذاتي با انگيزش تحصيلي دروني و پايداري تحصيلي رابطه‌ي معناداري مشاهده نشد. همچنين، رابطۀ انگيزش تحصيلي دروني با پايداري تحصيلي مستقيم و معنادار است اما بين انگيزش تحصيلي بيروني با پايداري تحصيلي رابطۀ معنادار مشاهده نشد. به‌علاوه، نتايج مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه مدل پژوهش از برازش خوبي برخورداراست و مؤلفه‌ي باور هوشي افزايشي مي‌تواند پايداري تحصيلي را به‌طور مستقيم و معناداري پيش‌بيني نمايد و انگيزش تحصيلي دروني داراي نقش واسطه‌اي در رابطه ميان باور هوشي افزايشي با پايداري تحصيلي است. بر اساس يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه تقويت باور هوشي افزايشي دانشجويان ميتواند موجبات افزايش انگيزش تحصيلي دروني آنها را فراهم آورد و از اين طريق منجر به افزايش پايداري تحصيلي آن‌ها گردد.