ذهن‌آگاهي و بهزيستي روان‌شناختي: واسطه‌گري عزت نفس

هدف اين پژوهش، بررسي نقش واسطه‌گري عزت نفس در رابطۀ بين ذهن‌آگاهي و بهزيستي روان‌شناختي بود. طرح پژوهش حاضر، توصيفي از نوع همبستگي است كه در آن روابط ساختاري بين متغيرهاي پژوهش با استفاده از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري مورد بررسي قرار گرفت. جامعۀ آماري پژوهش، تمامي دانشجويان دورۀ كارشناسي دانشگاه آزاد اسلامي واحد مرودشت در سال تحصيلي 1401-1400 بودند كه از بين آن‌ها 393 دانشجو (190 مرد و 203 زن) با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند و مقياس‌هاي‌ بهزيستي روان‌شناختي ريف، ذهن‌آگاهي بائر و ديگران و عزت نفس كوپر اسميت را تكميل كردند. روايي و پايايي مقياس‌هاي پژوهش با استفاده از روش تحليل عامل تاييدي و ضريب آلفاي كرونباخ مورد بررسي و تاييد قرار گرفت. براي تحليل داده‌هاي توصيفي و ماتريس همبستگي بين متغيرهاي پژوهش از نرم‌افزارSPSS (نسخۀ 25) و براي آزمون فرضيه‌ و مدل پژوهش از نرم‌افزار AMOS (نسخۀ 20) استفاده شد. پس از گردآوري داده‌ها، مد‌ل‌يابي معادلات ساختاري براي آزمون مدل پيشنهادي و فرضيه‌ پژوهش مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها نشان دادند كه مدل پژوهش با داده‌هاي جمع‌آوري شده برازش مطلوبي دارد. همچنين، يافته‌ها نشان دادند كه اثر مستقيم ذهن‌آگاهي بر عزت نفس و بهزيستي روان‌شناختي و اثر مستقيم عزت نفس بر بهزيستي روان‌شناختي معنادار بود. همچنين، اثر ذهن‌آگاهي بر بهزيستي روان‌شناختي از طريق واسطه‌گري عزت نفس معنادار بود. اين يافته‌ها حاكي از آن است كه متغير عزت نفس رابطۀ‌ بين متغيرهاي ذهن‌آگاهي و بهزيستي روان‌شناختي را واسطه‌گري مي‌كند. بر اساس يافته‌هاي پژوهش‌ مي‌توان نتيجه گرفت كه ذهن‌آگاهي با تأثير بر ميزان عزت نفس، مي‌تواند بهزيستي روان‌شناختي دانشجويان را تحت تأثير قرار دهد.