بررسي نقش و جايگاه مردم در آراء نائيني در چارچوب دولت مدرن

پرداختن به «مردم» در معنايي جديد كه دال بر تعيين جايگاه و نقش مهم آنها در عرصه سياسي و اجتماعي باشد با شروع جريان مشروطيت و در نمود بارز در آراء متفكران برجسته اي چون نائيني قابل مشاهده است.اين ظهور و نمود انديشگي در قالب جديد به نوعي در نسبت همراهي با جهان مدرن تلقي مي شود.اما مسئله اي كه در مورد نائيني به طور عام و نظر وي درباره جايگاه مردم به طور خاص وجود دارد دو ديدگاه متفاوت است؛ديدگاه اول، نائيني را انديشمندي مي داند كه آراء او را در مورد نقش و جايگاه مردم با جهان مدرن يكي مي داند؛ و ديدگاه دوم، نائيني را عالم ديني نو انديشي مي داند كه بر اساس اصول و مباني انديشه در ايران(ايراني- اسلام شيعي)با توجه به شرايط و مقتضيات زمان، انديشه جديدي را در خصوص نقش و جايگاه مردم طرح كرده است.در ديدگاه اول جهان مدرن را درك كرده و در ديدگاه دوم صرف يك همسوي است و بن مايه دوران مدرن را درك نكرده است.در اين مقاله با روش توصيفي – تحليلي به بررسي نسبت آراء نائيني در مورد مردم با اصول و مباني دولت مدرن پرداخته مي شود.