مدل‌سازي مسيريابي بهينه‌ي ريز پرنده‌هاي خودمختار با استفاده از سيستم‌هاي استنتاج فازي و الگوريتم‌هاي تكاملي

يك سيستم هدايت خودكار در پرنده‌هاي بدون سرنشين را مي‌توان به دو بخش: سيستم طراحي مسير و سيستم تعقيب مسير تقسيم نمود. در اين سيستم‌ها باتوجه‌به محدوديت‌هاي زماني و عدم قطعيت موجود در شرايط حاكم بر صحنه‌ي نبرد، استفاده از خبرگي فرماندهان نظامي و شبيه‌سازي رفتار آنها در انجام فرآيندهاي طراحي و تعقيب مسير از اهميت بسيار بالايي برخوردار است؛ لذا باتوجه‌به ويژگي سيستم‌هاي استنتاج فازي با به‌كارگيري آنها مي‌توان خبرگي فرماندهان را در هدايت پرنده‌هاي بدون سرنشين اعمال نمود. در اين مقاله به‌منظور مدل‌سازي فرآيند مسيريابي آفندي، ريز پرنده‌ها از يك سيستم استنتاج فازي ممداني با پنج ورودي و يك خروجي براي تعيين وزن يال‌ها استفاده شده است. در هر مرحله از فرآيند تصميم‌گيريِ انتخاب مسير بهينه، نياز به انجام محاسبات رياضي پيچيده مي‌تواند الگوريتم‌هاي مسيريابي ريز پرنده‌ها را در شرايط دنياي واقعي بلااستفاده نمايد. ازاين‌رو به‌منظور كاهش وابستگي سيستم مسيريابي و تعقيب هدف به محاسبات رياضي و استفاده از مزاياي الگوريتم‌هاي همه زمانه براي توليد پاسخ بهينه، الگوريتم ژنتيك و الگوريتم ژنتيك با مرتب‌سازي غير مغلوب-2 به‌عنوان روش حل مدل استفاده شده است. نتايج شبيه‌سازي نشان مي‌دهد كه تركيب الگوريتم ژنتيك و سيستم استنتاج فاري در انجام فرآيند مسيريابي در شرايط دنياي واقعي داراي كارايي بسيار مطلوبي است و مي‌تواند پاسخ‌گوي نيازهاي عملياتي فرماندهان اين حوزه باشد.