اثر واقعيت مجازي با و بدون تحريك جريان مستقيم فراجمجمه اي مغز بر عملكرد تعادلي دختران نوجوان كم تحرك

اگرچه امروزه واقعيت مجازي به عنوان جايگزين مناسب و پرهيجان نسبت به ساير روش‌هاي تمريني پيشنهاد مي شود، اما همه ابعاد اثرگذاري آن در تركيب با ساير مداخلات هنوز بخوبي روشن نشده است. بنابراين هدف ما تعيين تأثير واقعيت مجازي با و بدون تحريك جريان مستقيم فراجمجمه‌اي مغز بر عملكرد تعادلي بود. شركت‌كنندگان در پژوهش 36 دختران نوجوان كم‌تحرك بودند كه بصورت هدفمند انتخاب و داوطلبانه در اين مطالعه شركت كردند. آزمودني‌ها بصورت تصادفي به سه گروه كنترل (12 نفر)، واقعيت مجازي + تحريك آنودال (12 نفر) و گروه واقعيت مجازي + تحريك شم (12 نفر) تقسيم شدند. ابتدا هر گروه تحريك مغز ( آنودال يا شم) را به مدت 20 دقيقه با شدت 2 ميلي‌آمپر دريافت مي‌كرد سپس تمرينات واقعيت مجازي را يك ساعت انجام مي‌دادند. گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نمي‌كرد. هر گروه، 12 جلسه (3 جلسه در هفته) بصورت يك روز درميان مداخله را اجرا مي‌كرد. براي ارزيابي تعادل، از آزمون Y و STROK استفاده شد. از آزمون آماري تحليل واريانس دوراهه مركب در سطح معنا‌داري 0.05 و نرم‌افزار SPSS23 استفاده گرديد. مقادير تعادل ايستا در گروه آنودال بيشتر از گروه شم (0.004=p) و گروه كنترل (0.001=p) بود. همچنين تعادل پويا در گروه آنودال بيشتر از گروه شم ( 0.013=p) و همچنين گروه كنترل (0.001 p) بود. الگوي يافته‌ها نشان داد تحريك آنودال مي‌تواند اثرگذاري تمرينات مجازي را بيشتر و ماندگارتر كند. و اين تفاوت در مرحله پيگيري حفظ شد به گونه‌اي كه عملكرد گروه تحريك آنودال نسبت به دو گروه ديگر برتري داشت.