بازنمايي اخلاقي گفتمان انبياء(ع) در قرآن كريم با خوانش سبك‌شناسي نحوي

در ميان گفتمان‌هاي قرآني، كنش گفتاري انبياء(ع) از بسامد بالايي در كاربست تكنيك‌هاي سبك‌ساز جهت بازنمايي آموزه‌هاي اخلاقي برخوردار است.در ميان سبك‌هاي آوايي، واژگاني، نحوي و بلاغي، لايۀ نحوي با خوانش روابط پرتكرار نظام‌هاي نشانه‌اي دستوري، به معاني نهفته‌اي اشاره دارد كه مدلي روشمند در تفسير و ترجمه گفتمان‌هاي قرآني فراهم مي‌آورد. پژوهش حاضر با تكيه بر روش توصيفي ـ تحليلي، به دنبال پاسخ به اين سٶال است كه چگونه تكنيك‌هاي برجسته‌ساز نحوي، زواياي اخلاقي گفتمان انبياء(ع) را در موقعيت‌هاي گوناگون برجسته مي‌سازد؟ رهيافت‌هاي حاصل آنكه واكاوي گزينش‌هاي سبك‌ساز در قالب سازه‌هايي جهتمند، مانند «حذف صداي دستوري»، «افزايش ظرفيت جمله»، «تقديم و تأخير»، «ضميرگرداني» و «نوعيت جمله»، آموزه‌هايي اخلاقي همچون «حفظ قداست حريم الهي»، «تسليم كامل در برابر حق»، «ادب و عفت رفتاري»، «خشوع و تواضع» و «تمسك شديد به آيين الهي» را به تصوير كشيده كه افزون بر تبلور سيرۀ انبياء و ارائۀ الگوي رفتاري قرآني، در روشمندسازي تحليل قرآن ياري مي‌رساند. همچنين اين امر، ابعادي از اعجاز زباني قرآن را در زايش ظرافت‌هاي معنايي نمايان مي‌سازد.