پويش ژنومي نشانه‌هاي انتخاب واگرا بين نژاد‌هاي اسب تركمن و تروبرد

هدف انتخاب طي ساليان متمادي موجب بروز تغييراتي در سطح ژنوم مي‌شود كه اين ردپا‌ها با بكارگيري روش‏هاي مولكولي نسل جديد قابل شناسايي مي‌باشند. اين مطالعه با هدف پويش كل ژنوم براي شناسايي مناطقي از ژنوم در اسب‌هاي تروبرد و تركمن كه هدف انتخاب‌هاي طبيعي يا مصنوعي قرار گرفته‌اند، انجام شد.مواد و روش‌ها: استخراج DNA از نمونه‌هاي خون با استفاده از روش بهينه نمكي انجام شد. كيفيت و كميت DNA استخراج شده ي تمام نمونه‌ها توسط دستگاه نانودراپ با نسبت جذبي روي محلولDNA تعيين شد. تعداد 44 راس اسب نژاد تروبرد و تعداد 67 راس اسب نژاد تركمن بوسيله آرايه‌هاي ژنومي60k SNP Chips تعيين ژنوتايپ و با استفاده از دو روش كلي تمايز جمعيتي و روش‌هاي عدم تعادل پيوستگي، نشانه‌هاي انتخاب در سطح ژنوم پيگيري شدند. جهت شناسايي ساختار ژنتيكي جمعيتي حيوانات و نژادهاي مورد مطالعه و شناسرايي نمونه‌هايي كه خارج از گروه نژادي خود قرار گرفتند، آناليز مولفه‌هاي اصلي در محيط برنامه R صورت گرفت.نتايج: بررسي تمايز جمعيتي با استفاده از روش شاخص تثبيت (Fst) تصحيح شده براي اندازه نمونه (θ) نشان داد كه در چندين مكان ژني شواهدي از انتخاب در اين دو نژاد وجود دارد. نشانه‌هاي انتخاب در پنج ناحيه ژنومي شناسايي شد. اين نواحي بر روي كروموزوم‌هاي شماره‌ي 4، 5، 10، 13و 15 قرار داشتند. به منظور ارزيابي نشانه‌هاي انتخاب بر پايه روش‌هاي عدم تعادل پيوستگي از آزمون هموزيگوسيتي هاپلوتايپي بسط داده شده، استفاده شد. نتايج اين آزمون، وجود تفرق جمعيتي در اين مناطق ژنومي را تاييد كرد. در نهايت بررسي QTL‌ها در مناطق اورتولوگوس گاوي نشان داد كه اين مناطق با صفات طول بدن، وزن بدن، عمق سينه و ديگر صفات مهم اقتصادي در اسب ارتباط دارند. نتيجه‌گيري: تحقيق حاضر در شناسايي مناطقي از ژنوم دو نژاد اسب تركمن و تروبرد كه به صورت واگرا تحت انتخاب قرار گرفته‌اند و شناسايي ژن هايي كه در اين مناطق وجود دارند مؤثر بود. همچنين، اطلاعات مفيدي از وجود تنوع ژنتيكي و نشانه هاي انتخاب بين اين دو نژاد اسب حاصل شد.