يادگيري فارماكولوژي پزشكي با استفاده از روش ايفاي نقش

سابقه و هدف: روش‌هاي سنتي آموزش پزشكي علي‌رغم سهولت در اجرا، از كارآمدي ماندگاري برخوردار نيستند. هدف اصلي از اين مطالعه، استفاده از كمكِ خودِ‌ فراگيران براي آموزش بخش‌هايي از درس فارماكولوژي پزشكي با استفاده از روش ايفاي نقش مي‌باشد. اين كار براي اولين بار در دانشگاه علوم پزشكي بابل با همكاري دانشجويان پزشكي ورودي 1395، انجام گرديد. مواد و روش‌ها: دانشجويان به 5 گروه تقسيم شدند و براي هر گروه يك نفر سرگروه معرفي گرديد. پنج موضوع انتخاب شد و سناريوهاي مربوطه نوشته شد. سه تا هفت نفر در هر گروه حضور داشتند. پزشك به همراه رزيدنت يا دانشجوي فرضي، مسائل بيمار را بررسي كرده و دارويي تجويز و توصيه‌هاي لازم را به ايشان نمودند. از همه شركت كنندگان پيش و پس آزمون گرفته شد، سپس يافته‌ها تحليل آماري شدند. يافته‌ها: 101 دانشجو (49 نفر دختر و 52 نفر پسر با ميانگين سني 1/14±21/43 سال در مطالعه حضور داشتند. به غير از موضوع مسموميت‌ها نسبت به ساير موضوعات، ميانگين اختلاف نمره پيش و پس آزمون دانشجويان دختر كمتر از دانشجويان پسر بود. به عنوان مثال در موضوع پاركينسونيسم اين اختلاف مشاهده گرديد (0/0001 p). همه دانشجويان درگير در اجرا، نمرات بهتري نسبت به ساير دانشجويان در همان مباحث كسب نمودند (88/15 در مقابل 59/71 از 100). 74% از دانشجويان دختر و 79% از دانشجويان پسر، از اجرا اين روش ابراز رضايت نمودند. نتيجه‌گيري: طبق يافته‌ها، اين روش سبب افزايش انگيزه براي يادگيري درس فارماكولوژي پزشكي و تثبيت عناوين درسي شده است. لذا اجراي آن در دروس سنگين با تنوع زياد مطالب، حجيم و پركاربرد، نه تنها به يادگيري بهتر آن‌ها كمك مي‌كند بلكه سبب حفظ اشتياق و افزايش انگيزه براي يادگيري بيشتر و تثبيت موارد ياد گرفته شده مي‌شود.