تعيين الگوي دموگرافيك و هيستوپاتولوژيك كارسينوم سلول بازال در آزمايشگاه‌هاي پاتولوژي دانشگاه علوم پزشكي بابل طي سال‌هاي ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۹

سابقه و هدف: كارسينوم سلول بازال شايع‌ترين بدخيمي انساني مي‌باشد كه در سال‌هاي اخير شيوع فزاينده‌اي داشته است. هدف از مطالعه حاضر تعيين الگوي دموگرافيك و هيستوپاتولوژيك اين بدخيمي در بخش‌هاي آسيب شناسي بيمارستان‌هاي دولتي شهرستان بابل طي سال‌هاي 1392 تا 1399 مي‌باشد. مواد و روش ‌ها: در اين پژوهش گذشته‌نگر، پس از بازبيني پرونده‌هاي موجود با تشخيص نهايي كارسينوم سلول بازال طي سال‌هاي 99-1392، اطلاعات بيماران شامل سن، جنس، محل ضايعه و زيرگروه ميكروسكوپي ثبت و بررسي شدند. يافته‌ها: در اين مطالعه 367 پرونده از دو بيمارستان شهيد بهشتي و شهيد يحيي نژاد بابل با تشخيص كارسينوم سلول بازال به دست آمد. ميانگين سني افراد در دو جنس 10/89±67 سال بود. 69% از نمونه‌ها مربوط به مردان و 31% مربوط به زنان بود (0/001 p). بيشترين تعداد از ناحيه اسكالپ (134 نمونه) و كمترين تعداد مربوط به قفسه سينه (3 نمونه) بود. شايع‌ترين زيرگروه هيستوپاتولوژي، نوع ندولار و نادرترين، دو نوع متاتيپيكال و كليرسل بودند. بين محل نمونه و جنسيت ارتباط آماري معني‌داري مشاهده شد (0/023=p) به نحوي كه گونه در مردان و بيني در زنان نسبت به جنس ديگر شايع‌تر بود. در سال 1396، بيشترين ابتلا با 83 مورد ديده شد كه نسبت به سال قبل رشد چشمگيري داشت. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه، ميزان بالاي بروز كارسينوم سلول بازال در ناحيه سر و صورت افراد مسن به ويژه مردان، لزوم آگاهي رساني به جوامع پرخطر و آشنايي بيشتر درمانگران به ويژه دندانپزشكان كه در ارتباط چشمي نزديك با صورت مي‌باشند را آشكار مي‌سازد.