اثر همزمان رزوراترول و پروبيوتيك بر مقاومت به انسولين و ميزان پپتيد شبه گلوكاگون-1 (GLP-1)، در رت هاي ديابتي

سابقه و هدف: درمان اصلي و موثر ديابت استفاده از انسولين و داروهاي سينتتيك و داروهاي گياهي مي باشد كه ممكن است داراي عوارض نامطلوب متعدد باشند. با توجه به اينكه در بيماران ديابتي ترشح GLP1 در مقايسه با افراد سالم كاهش مي يابد، هدف از اين مطالعه تعيين اثر همزمان رزوراترول و پروبيوتيك بر ميزان ترشح انسولين و پپتيد شبه گلوكاگون1 (GLP1) و بررسي مقاومت به انسولين در رت هاي ديابتي مي باشد. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي از 40 رت نر بالغ نژاد ويستار با وزن تقريبي 300250 گرم استفاده شد. حيوانات به طور تصادفي به 5 گروه: گروه كنترل، گروه ديابتي (با استفاده از mg/kg 65 استرپتوزوتوسين و mg/kg 110 نيكوتيناميد به روش داخل صفاقي) ، گروه ديابتي تيمار شده با پروبيوتيك (دوز bacteria.kg body wt minus;1 daily 109 ×50 به روش محلول در آب)، گروه ديابتي تيمار شده با رزوراترول (ميزان mg/kg 10 به روش گاواژ) و گروه ديابتي تيمار شده با پروبيوتيك و رزوراترول (گروه تركيبي) تقسيم شدند. پس از چهار هفته حيوانات كشته شدند و نمونه بافت پانكراس و خون براي آزمايشات هيستوپاتولوژي و تست هاي بيوشيميايي جداسازي شد. ميزان قند خون، مقاومت به انسولين، GLP1 پانكراس و همچنين هيستوپاتولوژي پانكراس بررسي شد. يافته ها: گروه تركيبي در مقايسه با گروه ديابتي سبب 42% كاهش سطح سرمي گلوكز (0/001 p) و 30% كاهش مقاومت به انسولين (0/001 p) شد. گروه تركيبي همچنين سبب 23/5% افزايش سطح انسولين (0/001 p) و 88% افزايش GLP1 (0/05 p) شد. گروه تركيبي سبب بهبود بافت شناسي پانكراس شد. نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه رزوراترول و پروبيوتيك با افزايش سطح GLP1 و انسولين و كاهش مقاومت به انسولين در كنترل ديابت موثر هستند.