سنجش درون استاني عوامل موثر بر ارتقاء كيفيت زندگي در شهرهاي مياني و كوچك مطالعه موردي: شهر قزوين و ضياءآباد

يكسان انگاشتن مفهوم كيفيت زندگي در شهرها، موجب مي‌شود كه برنامه‌ريزان شهري درك دقيقي از عوامل موثر بر احساس كيفيت زندگي نداشته باشند. لذا با توجه به‌اندازه شهر، شاخص‌هاي متفاوتي را براي سنجش كيفيت زندگي بايد در نظر گرفت. بنابراين با توجه به هدف اصلي پژوهش كه شناخت، شناسايي و تدوين عوامل موثر بر ارتقاء كيفيت زندگي در شهرهاي مياني و كوچك در مقياس درون استاني است، شهرهاي قزوين و ضياءآباد در استان قزوين به‌عنوان نمونه‌هاي مطالعاتي انتخاب شدند. جهت نيل به هدف پژوهش از روش تحليل عاملي اكتشافي و تحليل رگرسيون استفاده شد. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه، يكسان انگاري شاخص‌هاي موثر بر كيفيت زندگي در تمامي شهرها امر صحيحي نمي‌باشد و برخي از مفاهيم مانند اندازه شهر در تدوين و انتخاب شاخص‌هاي موثر بر كيفيت زندگي موثر مي‌باشند. ازاين‌رو شاخص‌هاي موثر بر كيفيت زندگي در هر شهر با توجه به برخي مفاهيم مانند ويژگي‌هاي شهر يا اندازه شهر مي‌تواند متفاوت باشند. بررسي نمونه‌هاي مطالعاتي نيز نشان مي‌دهد كه در شهرهاي كوچك بر اثر همبستگي اجتماعي قوي در ميان افراد و اهميت والاي مفاهيم اجتماعي و فرهنگي، شاخص‌هاي اجتماعي داراي اهميت بيشتري مي‌باشند و در شهرهاي مياني به دليل اهميت يافتن مفاهيم اقتصادي و خدمات شهري در زندگي مردم و ارتباطات كمتر افراد نسبت به هم و كمرنگ شدن همبستگي و ارتباطات اجتماعي، شاخص‌هاي خدمات و امكانات شهري و عوامل اقتصادي داراي بيشترين اهميت در تبيين كيفيت زندگي است. همين امر نشان‌دهنده عدم يكسان بودن شاخص‌هاي كيفيت زندگي در تمامي شهرها مي‌باشد