تاثير همزمان نانوسيد، قارچ‌كش و قارچ تريكودرما بر گياهچه‌هاي كلزا مبتلا به پوسيدگي سفيد ساقه ناشي از Sclerotinia sclerotiorum

در اين بررسي، اثر بازدارندگي گونه هاي تريكودرما به همراه نانوسيد و قارچ كش براي مبارزه تلفيقي با قارچ بيمارگر Sclerotinia sclerotiorum مورد مطالعه قرار گرفته است. بدين منظور، اثر جداگانه سه جدايه Trichoderma harzianum، يك جدايهT. virens، يك جدايه T. atroviride و يك جدايهT. koningii  بر سه جدايه عامل بيمارگر (SS1، SS2 و SS3) در محيط كشت PDA دربردارنده 5 سطح از نانوسيد(0، 30، 60، 100 و 130 پي پي ام)، به روش كشت متقابل در آزمايشگاه بررسي شد. سپس اثر T. harzianum (1211)، T. koningii (iso2) و T. virens (6011) به همراه نانوسيد (سطوح 10 و 30 پي پي ام) و قارچ كش ايپروديون–كاربندازيم (سطوح 2 و 5 پي پي ام) بر يك جدايه عامل بيمارگر درشرايط گلخانه در قالب طرح كاملاً تصادفي با چهار تكرار، مورد ارزيابي قرار گرفت. در كشت متقابل، كمترين درصد بازدارندگي از رشد قارچ اسكلروتينيا، 6 درصد بود كه متعلق به تيمارS. sclerotiorum (SS2)  ×  Trichoderma virens (6011) در سطح 10 پي پي ام نانوسيد بود. در گلخانه، تريكودرما به دو روش پوشش سطحي بذر و نيز مخلوط با خاك، بكار برده شد و صفات مورد ارزيابي شامل ارتفاع بوته و وزن تر و خشك گياه بود. در آزمايش اول به روش پوشش سطحي بذر با سوسپانسيون گونه هاي تريكودرما، بيشترين ميزان وزن تر گياه به تيمارT. harzianum (1211) و بيشترين ارتفاع نيز به تيمار T. koningii (iso2) مربوط بود. در آزمايش دوم به روش كاربرد گونه هاي تريكودرما به صورت مخلوط با خاك، بيشترين وزن تر و خشك گياه در تيمار T. harzianum (1211) + 30 پي پي ام نانوسيد و بيشترين ارتفاع در تيمار T. harzianum (1211) + 2 پي پي ام قارچ (P≤0.01) مشاهده شد. در مجموع، تيمارهايي كه گونه هاي تريكودرما به تنهايي به كار رفته بود با تيمارهايي كه نانوسيد و قارچ كش هم اضافه شده بود، تفاوت معني داري را در وزن تر، خشك و ارتفاع گياه نشان نداد. به علاوه كاربرد گونه هاي تريكودرما به تنهايي نسبت به تلفيق آن با نانوسيد و قارچ كش، تاثير بهتري بر صفات رويشي گياهچه هاي كلزاي مبتلا به اين بيماري داشت.