قانون اساسي: محتواي ديني در قالب عرفي بازخواني حكومت اسلامي در انديشه آيت‌الله منتظري و آيت‌الله بهشتي

قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، آموزه ولايت‌فقيه را در كشور نهادينه و آن را بر تمام شئون مردم ايران چيره كرد. آيت الله حسينعلي منتظري و آيت الله سيد محمد حسيني بهشتي به ‌واسطه جايگاهشان در مجلس، نقشي بي بديل در تدوين قانون اساسي داشتند. هر كدام از اين دو درباره قانون اساسي و مفهوم آن در ذهنشان، تفاوت‌هاي مهمي داشتند. در اين مقاله از ديدگاه هرمنوتيك روشي اسكينر، به تحليل نقش اين دو شخصيت برجسته انقلاب اسلامي در قانون اساسي پرداخته ايم. اينكه اين دو از نظام سياسي مستقر در قانون اساسي چه هدفي داشتند و عملاً چه‌ كاري انجام دادند؟ آنها در دوراني كه اسلام به‌شدت از سوي انديشه غربي، تهديد به نابودي مي‌شد، مي خواستند نظام سياسي اسلامي ايجاد كنند. منتظري، مفاهيم و احكام فقه حول انديشه ولايت‌فقيه را براي اداره جامعه اسلامي كافي مي دانست؛ بهشتي اما احكام و موازين اسلامي را در حول محور ولايت‌فقيه به ‌عنوان چارچوبي مي نگريست كه درون آن به‌ گونه‌اي گزينشي، مفاهيم مدرن دموكراتيك، ماركسيستي و حقوق بشري را بتوان استفاده كرد تا پاسخگوي جامعه كنوني ايران اسلامي باشد. در تحليل نهايي در تدوين قانون اساسي، نظريه بهشتي دست بالا گرفت و حكومت اسلامي با ساختي عرفي را پديدار كرد.