تاثير افزودني‌‌هاي زئوليت و سيمان بر رفتار مكانيكي و شاخص واگرايي خاك رسي

خاك‌هاي واگرا عموما داراي پتانسيل بالاي انقباض و تورم، نفوذپذيري كم و مقاومت اندك در برابر فرسايش بوده و لذا از نوع خاكهاي مسئله دار شناخته مي شوند. در اين تحقيق تغيير در پتانسيل واگرايي به روش تثبيت شيميايي با سيمان و جايگزيني بخشي از سيمان با زئوليت (به عنوان يك افزودني دوستدار محيط‌‌زيست) در تثبيت نوعي خاك رس مورد ارزيابي قرار گرفته است چرا كه استفاده از سيمان مشكلات زيست محيطي متعددي دارد. نتايج اين بررسي نشان داد با جايگزيني بخشي از سيمان با زئوليت، حداكثر وزن مخصوص خشك افزايش و رطوبت بهينه كاهش مي‌‌يابد كه روند متفاوتي در مقايسه با تثبيت سيماني است. همچنين رفتار نمونه در آزمايش تك محوري تحت تاثير درصد جايگزيني سيمان با زئوليت است. نتايج آزمايش هيدرومتري مضاعف نيز نشان داد تركيب 5 % سيمان و جايگزيني 30 % زئوليت پتانسيل واگرايي خاك را كاهش مي‌‌دهد. همچنين در آزمايش‌‌هاي ته‌‌نشيني مشاهده شد با افزايش نسبت جايگزيني زئوليت، ميزان ته‌‌نشيني افزايش مي‌‌يابد كه با كاهش ضخامت لايه دوگانه رس قابل توجيه است و كاهش پتانسيل واگرايي را تاييد مي‌نمايد. آناليزهاي ريزساختاري SEM  نيز بيانگر تشكيل ژل كلسيم سيليكات هيدراته در مخلوط بوده كه باعث بهبود مشخصات مكانيكي و مقاومتي و كاهش پتانسيل واگرايي خاك رس متورم‌‌شونده شده است.