تأثير يك جلسه ورزش عملكردي با شدت بالا بر سطوح سرمي آسپروسين و عامل مغذي عصبي مشتق از مغز و بررسي ارتباط آنها با سطوح سرمي گلوكز و HbA1c مردان و زنان سالمند ديابتي

مقدمه: عامل مغذي عصبي مشتق از مغز (BDNF) در افراد ديابتي كاهش و آسپروسين و هموگلوبين A1c (HbA1c) افزايش مي‌يابد و ورزش مي‌تواند اين اثرات را معكوس كند، اما اثر ورزش شديد بر آسپروسين و BDNF در افراد سالمند ديابتي مشخص نيست. بنابراين، هدف مطالعۀ حاضر بررسي اثر ورزش عملكردي با شدت بالا بر سطوح آسپروسين و BDNF و ارتباط آنها با گلوكز و HbA1c مردان و زنان سالمند ديابتي بود. روش‌ها: در اين مطالعۀ نيمه تجربي، 24 مرد و زن سالمند ديابتي (سن: 5.84 ± 67.25 سال، وزن: 13.01 ± 70.29 كيلوگرم، قد: 10.29 ± 160.92 سانتي‌متر) شركت كردند. در حالت ناشتا نمونۀ خون اوليه گرفته شد. 90 دقيقه بعد، آزمودني‌ها ورزش عملكردي با شدت بالا را به‌مدت 50 دقيقه انجام دادند. نمونۀ خوني دوم 10 دقيقه بعد از ورزش انجام شد. سطوح آسپروسين، BDNF، HbA1c و گلوكز به روش الايزا اندازه‌گيري شد. براي تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي t، كوواريانس و ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. يافته‌ها: آسپروسين و BDNF در هر دو گروه به‌ترتيب كاهش (0.0005 P) و افزايش يافت (0.0005 P). بين BDNF و آسپروسين مردان و زنان سالمند ديابتي در پيش‌آزمون و پس‌آزمون تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05 P). همبستگي منفي معناداري بين BDNF با آسپروسين، HbA1c و گلوكز و همبستگي مثبت معناداري بين آسپروسين با HbA1c و گلوكز وجود داشت (0.05 P).نتيجه‌گيري: ورزش با شدت بالا آسپروسين و BDNF را در مردان و زنان سالمند ديابتي به‌ترتيب كاهش و افزايش مي‌دهد. همچنين، با توجه به رابطۀ منفي معنادار بين BDNF با گلوكز و HbA1c و رابطۀ مثبت معنادار بين آسپروسين با گلوكز و HbA1c به‌نظر مي‌رسد ورزش با شدت بالا با معكوس كردن تغييرات آسپروسين و BDNF، موجب بهبود احتمالي سطوح گلوكز و HbA1c مي‌شود.