شناسايي و اولويت‌بندي فناوري‌هاي نوظهور در حمل و نقل جاده‏اي با روش تصميم‌گيري چند معياره

امروزه مسائلي از قبيل كاهش منابع انرژي، آلودگي‌هاي زيست‌محيطي، افزايش خسارت‌هاي مادي و معنوي ناشي از سوانح و تصادفات، نظارت و مديريت حمل و نقل برون‌شهري، افزايش زمان‌هاي تلف‌شده و روند رشد سريع تقاضاي حمل و نقل در دنيا به يك مشكل جدي در بخش حمل و نقل جاده‏اي تبديل شده است. اين در حالي است كه وجود حمل و نقل روان و ايمن از اساسي‌ترين زيرساخت‌هاي توسعه و افزايش سطح بهزيستي و رفاه اجتماعي هر كشور است. از ديگر سو رشد سريع فناوري‏هاي نوظهور كه نقش پيشران در صنايع و بخش‏هاي مختلف اقتصادي دارند و صنعت حمل و نقل را به سمت هوشمندسازي، افزايش كارايي و بالابردن سطح كيفيت خدمات رهنمون مي‏شوند، مورد توجه سياست‏گذاران و برنامه‏ريزان كشور قرار گرفته است تا با بهره‏گيري از اين فناوري‏هاي نوظهور مشكلات جدي اين حوزه را مرتفع نمايند. بدليل محدوديت منابع طبيعتاً نخست شناخت فراگير و سپس اولويت‏بندي اين فناوري‏ها مي‌تواند گامي براي برون‌شد از شرايط حاضر باشد. به همين منظور در اين پژوهش تلاش شده تا با انجام مطالعات كتابخانه‏اي فناوري‏هاي نوظهور در حمل و نقل جاده‏اي شناسايي‌شده و سپس با استفاده از روش تصميم‏گيري چند معياره (تاپسيس) اولويت‏بندي آن‏ها صورت پذيرد. نتايج بيانگر آن است كه با توجه به شاخص‏هاي اهداف راهبرد ملي در اين بخش، فناوري «شبكه‏هاي ارتباطي هوشمند» در رتبه اول و پس از آن با اختلاف اندك فناوري‏هاي «اتوماسيون ترافيك» و «اتوبوس‏هاي هوشمند» در رتبه‏هاي دوم و سوم و با شاخصي نزديك به رتبه اول قرار دارند.